Marathon Zeeland, Canicross Zundert zaterdag 1 oktober, Sloterplasloop zondag 2 oktober 2011

Jan Mulder heeft vandaag optimaal van het warme weer genoten. Hij heeft de Zeeuwse Kustmarathon gelopen, een wedstrijd die grotendeels over het strand gaat.
Van te voren had hij er een hard hoofd in of hij sowieso de finish zou halen. Twee weken vakantie met te weinig training en te veel voedsel was absoluut geen optimale voorbereiding. Bovendien was het ook nog eens de warmste 1 oktober in de geschiedenis.
Daarom besloot hij om er een heerlijke lange duurloop van te maken. Hij zorgde er wel voor dat hij net binnen de 4 uur binnen was.

“Nou dat was me de marathon wel, zaterdag in Zeeland. Ik heb nog steeds het zuur in mijn benen van die Zeeuwse Kust. Mijn 34^e marathon was voor mij beslist geen heerlijk duurloopje zoals Els het in bovengenoemd verslag doet voorkomen. Oké, ik ging heel rustig weg, misschien leek het in het begin wel op een heerlijke duurloop, maar ik was blij dat ik mezelf vooraf streng had opgedragen om met die hoogzomerse temperaturen heel rustig weg te gaan en niet, zoals altijd, een tijd van rond de 3.30 na te streven. We startten in Burgh om 12.00 uur, midden op de dag dus en het was toen al 25 graden! De eerste helft liep ik uiteraard nog best lekker, ondanks de warmte, en ik liet me op de stormvloedkering tegen mijn ervaring in door wel honderden andere recreanten, die zich niet inhielden, inhalen. Toen ik zo’n beetje op de helft van plan was om te gaan versnellen, begon juist het zwaarste gedeelte van het parcours: eerst kilometers rul zandstrand en daarna tot het eind in Zoutelande verschrikkelijk veel hoge duinen, nare heuvels en ellendige trappen, en tenslotte ook weer een stuk vreselijk zandstrand. Van versnellen kwam niets. Kon ook niet vanwege de hitte en het zwaardere deel van het parcours. De eerste helft tot na de Oosterscheldekering was in 1.58 gegaan, ja erg langzaam voor mijn doen, maar wat was ik blij dat ik op dat eerste stuk mijn krachten had gespaard. Ik kon in tegenstelling tot 99% van de andere deelnemers in het tweede deel mijn aanvangstempo nog wel vasthouden, maar ik moest daarvoor best diep gaan. En wat zo prettig was voor de moraal: die honderden andere marathonlopers haalde ik na 25 kilometer wel één voor één weer in. Zij moesten massaal wandelen, ze stapten uit, of ze vielen ter aarde; de hitte van bijna 30 graden in die bloedhete duinen en vooral de vele heuvels en trrappen werd hen teveel. Ik heb bij elke verzorgingspost tijd genomen om veel te drinken en ik was echt dolblij dat ik nog enigszins kon doorhollen. Uiteindelijk hield ik op de finish mijn eindtijd uiteindelijk nog mooi binnen de 4 uur. Na afloop was ik één van de weinigen die geen groot verval had gekend op het tweede deel van de marathon; vrijwel alle deelnemers hebben op het tweede deel minstens 15 minuten, maar vaak ook een uur of meer ingeleverd. Je moet voor de grap maar eens kijken in de uitslagen. Het was dus echt zo wat men altijd beweerde: Zeeland heeft het zwaarste marathonparcours van Nederland. Ik heb de Boscrossmarathon in Diever 5 keer gelopen en ik heb die marathon altijd als de zwaarste betiteld, maar de Zeeland Marathon zeker onder deze warme omstandigheden, heeft nu met voorsprong de koppositie van het zwaarteklassement overgenomen. Wel een schitterend en prima verzorgd evenement hoor, en een prachtig uitdagend parcours, hoewel ik onderweg die verschrikkelijke trappen, ellendige heuvels, al dat rulle zand en die veel te nauwe golfbrekers van schurende strandpalen heb vervloekt. Toch was het een prachtige ervaring, voor herhaling vatbaar. Wel onnoemelijk veel dank ben ik verschuldigde aan de trouwste en allerbeste supporters van het Westelijk Halfrond: Angélica en ons nichtje Floran. Zij hebben zaterdag een topprestatie neergezet door mij en een paar andere vrienden steeds tijdig op verschillende punten aan te moedigen en van energie te voorzien. Super!
Groetjes, Jan”

Je hebt een hobby of je hebt hem niet! Daarom toch gekozen om afgelopen weekend af te reizen naar Zundert om daar mee te doen met de canicross. Vanwege het voorspelde warme weer en het vooruitzicht van de marathon over twee weken gekozen om alleen mee te doen aan de lange afstand, 5450 meter. Achteraf een goede keus, want het was behoorlijk warm voor de honden om dit parcours af te leggen. Ik heb Bouke dan ook van te voren goed nat gemaakt met een tuinslang en bij ieder drinkpost gestopt om hem even te laten drinken. Na afloop ook direct weer nat gemaakt. We gingen vlot van start, maar na ongeveer 2,5 kilometer dacht Bouke, doe het zelf maar. Hij bleef wel netjes meelopen, maar als hulpmotor had ik niets meer aan hem. Ondanks alle drinkstops de afstand afgelegd in 26.33. De rest van de dag lekker in de zon doorgebracht en de andere afstanden bekeken.

Weinig belangstelling bij de prima georganiseerde 76e Sloterplasloop. Jeroen op de 5, Eric en Piet op de 10 km als deelnemers, Theo (40min.), Ruud(60min.) en Els(55min.) als hazen waren de enige Kombijers. Waarschijnlijk had dit ook met het zeer warme weer te maken.
Theo had op het einde nog veel lopers bij zich. Saillant detail: hij werd met deze haastijd 2e bij de mannen 45 en mocht daarom ook nog een prijs in ontvangst nemen.
Els had in het begin nog een groepje, maar halverwege was het tempo voor de meeste achtervolgers te hoog gegrepen. Degenen die wel mee konden eindigden iets boven de 55 min.
Ruud nam Eric en Piet op sleeptouw. Eric moest halverwege (bij de drinkpost) afhaken. Piet beet zich aan de haas vast en luisterde naar de aanwijzingen van Ruud. Zij kwamen keurig ruim binnen het uur binnen. Eric deed er iets langer over.