Dam tot Damloop zaterdag 19 en zondag 20 september en Marathon Berlijn zondag 20 september 2009

Afgelopen weekend stond voor Kombij in het teken van  bijzondere hardloopwedstrijden.
Dichtbij huis werd in Amsterdam gestart voor de 25e Dam tot Damloop.
Een grote groep Kombijers (vergezeld van enthousiaste supporters) togen naar Berlijn om deel te nemen aan de internationale marathon van Berlijn.
Omdat de redactie eveneens in Berlijn vertoefde is de verslaglegging later tot stand gekomen dan de regelmatige bezoeker van deze website gewend is.
10 Kombijers hadden zich voor deze marathon ingeschreven. José nam (na haar vakantie) het wijze besluit om als toeschouwer mee te gaan. Jos Joosten die samen met zijn loopvriend in Berlijn verbleef, haalde jammer genoeg de finish niet.
Theo ging voor de dubbel.  Skaten op zaterdag met Ton ( de man van Jacqueline) en Ralph (de zwager van Theo) en nog 6000 andere deelnemers, plus lopen op zondag met Angelica, Nelleke (Angelica's boezemvriendin), Ineke B, Ineke v.d. G, Jan, Jacqueline, Paola, Els, Jos en nog 46.000 andere lopers.  
Agnes en Martin, José, Saskia en Ralph (zus/zwager van Jacq en Paola) Ton en Michelle (man/dochter van Jacq), Henk (man van Ineke B.) Jan en Wil Smit (vrienden van Ineke B.), Ruud  en honderdduizenden andere supporters zorgden voor de geestelijke steun onderweg.
Het is een weekend vol prachtige sportprestaties, indrukwekkende belevenissen, (te) mooi weer en heel veel plezier geworden.
Nadat op de late maandagavond het vliegtuig uit Berlijn was geland stond Monika de deelnemers op te wachten met zonnebloemen.


"Gisteren (zondag) heb ik de Berlijn marathon gelopen. Helaas ging het na 4 km mis. Een misstap op een stoeprand en mijn kwetsbare linker enkel sloeg om. Ik probeerde, nadat de enkel was verbonden verder te lopen, maar mijn enkel werd stijf en te gevoellig. Met nog ruim 35km te gaan besloot ik om uit te stappen. Jammer, maar dit is niet mijn laatste marathon. M'n loopmaatje Ab Bertolet (Phanos) heeft het wel tot een goed einde weten te brengen: 3.58.24. Een mooie tijd gezien de warmte  27 C.  Zaterdag ben ik een groep enthousiaste Kombijers tegen gekomen die Theo Woldberg (marathon inline skeeleren en lopen, petje af Theo!) gingen aanmoedigen.De Berliner marathon is perfect georganiseerd en een gigantisch stadsfeest, heel bijzonder om mee te maken. Tip: als je deze marathon gaat lopen reken dan erop dat het flink warm kan zijn! 
Groeten van Jos J."

"We hebben TOP dagen gehad in Berlijn. Wat een belevenis. En zeker te vergelijken met NY.
Vrijdag 18 september vanaf schiphol richting Berlijn. Lopers, skeelerers en uiteraard supporters. We waren met 18 man sterk. Een uurtje vliegen, dus je bent er zo. Vanaf vliegveld Tegel met een Taxibus naar het Ramada Hotel.
Daarna met zijn allen op weg om ons startnummer op te halen. Daarna lekker gegeten in het hotel en uit ons dak met heerlijke jaren 70-80 muziek. Wat hebben we gedanst!!!!! We kregen zelfs de DJ zo gek om met ons op de dansvloer mee te doen. Maar we moesten toch een beetje op tijd naar bed. Jammerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.
De volgende ochtend met de lopers de friendshiprun gelopen. Uiteraard weer schandalig gelachen onderweg. Jan Mulder heeft weer de meest schrikbarende foto’s tijdens dit loopje gemaakt. De finish in het stadion van Berlijn was erg indrukwekkend en ook wel een beetje emotioneel. Daarna met zijn allen voor de camera…………..en neeeeee……we schamen ons niet………….., hebben we uit volle borst “geef mij maar Amsterdam” gezongen. Wie weet is het in de avond wel uitgezonden (ha,ha). Daarna heerlijk in het zonnetje gezeten en wat gegeten. Weer terug naar het hotel en in de middag Theo, Ton en Ralf gaan aanmoedigen met het skeeleren. We troffen ze gelukkig alle drie. Wat een KANJERS en wat gingen ze hard. Petje af hoor. We hebben de longen uit ons lijf geschreeuwd om ook andere aan te moedigen. Ik heb geen stem meer over. Het was bijzonder om te zien en weer eens wat anders dan lopers. Ook Agnes en haar man getroffen. Meteen afgesproken waar zij de volgende dag met onze KOMBIJ vlag zouden staan tijdens de marathon.
Na het pastabuffet is iedereen redelijk vroeg naar bed gegaan. De volgende ochtend moesten we toch wel erg vroeg op.
Op zondagochtend met de metro naar het startgebied. Wat een mensen. Volgens mij waren het 40.000 lopers. Ik ben gestart met Ineke van de G en Nel mijn vriendin. Ineke B waren we bij de kledingwissel kwijtgeraakt. Kippenvel bij de start. Wat een happening. Na circa 4 kilometer Nel ook niet meer gezien. Ik heb ongeveer 30 kilometer met Ineke van de G samengelopen. Wat was het WARM!!! En wat was ik blij met al die supporters langs de kant. Jan, Wil, Jose en Henk. Na een flinke brul van hen ga je vanzelf weer rechter lopen. Agnes en haar man meteen herkenbaar aan de KOMBIJ vlag. Saskia, Ton en Michelle, wat hebben ze geroepen en aangemoedigd (niet verwacht, want zij zijn een dag eerder weggegaan en ik dacht dat ze al op het vliegveld stonden. Was dus een verrassing om ze onderweg te treffen). Ik kon mijn tempo aardig constant houden maar bij 35 kilometer kreeg ik het behoorlijk moeilijk. Op dat moment liep ik voor mijn gevoel kilometer voor kilometer verder. De warmte was ook killing. Bij 39 kilometer dacht ik: NOG 3 KILOMETER, hoe ga ik dat redden?…………..en daar stond Agnes. Zij zag dat ik het moeilijk had en ik werd emotioneel en moest ontzettend huilen. Kom op meid!!!!!! Je kunt het!!!!! Je loopt hartstikke goed!!!!!! Riep ze. Ze liep nog een stukje mee en dat heeft me uiteindelijk wel weer vleugeltjes gegeven. Een paar honderd meter voor de finish stond Jan Mulder me gigantisch aan te moedigen. Al die mensen en muziek. Door de Brander Burger Tor. Wat een belevenis. Op dat moment voel je alleen nog de euforie, geen pijntjes of vermoeidheid. In een tijd van 4.33,54 de finish gehaald (heel stiekem heb ik onderweg gedacht dat ik de 4.30 nog zou kunnen halen). Uiteindelijk hebben we elkaar allemaal bij een afgesproken punt weer getroffen. Iedereen gefinisht en tevreden. In de avond heerlijk patat, schnitzel en veel mayonaise gegeten. Heerlijk!!!!!!!! Oh, ja…en er was natuurlijk ook wijn, bier en rosé.
Op maandag met zijn allen nog een heerlijk dagje geslenterd. Stijve kuiten en stramme bovenbenen, maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben ook deze dag weer ontzettend veel gelachen. Die verhalen laat ik liever aan Jan Mulder over. Hij kan toch iets beter vertellen dan ik.
Ik wil iedereen, Theo, Paola, Jaqueline, Ton, Michelle, Saskia, Ralf, Els, Ruud, Jan, Jose, Ineke B, Henk, Jan (Smit), Wil, Ineke vd G, Nel, ontzettend bedanken voor alle gezelligheid, plezier en prettig gezelschap. Agnes en haar man voor alle support en Moon voor het halen, brengen, bloemen en alle support. En natuurlijk wil ik ook alle Kombijers bedanken voor alle support voor en/of na de marathon!!!
Al met al…….wéér een onvergetelijk aantal dagen. Wat zal de volgende marathon worden? Volgens mij wordt het nu dus echt een verslaving.
Groetjes van Angélica"
 
"Zondag 20 september 2009: marathon Berlijn
Wat kan ik nog aan de woorden van Angelica toevoegen? Ik vond het gaaf, onwijs gezellig, lekker warm en lekker gelopen. Wacht gespannen af wanneer de volgende marathon geplandwordt. Hoop dan ook weer van de partij te zijn. Zo'n evenement en zoveel gezelligheid wil ik voor geen goud missen!Een ieder bedankt die dit weekend voor mij onvergetelijk heeft gemaakt!.Groetjes Ineke Brouwer"
 
 
Hier loopt Ineke bij het 37 kmpunt.
Let eens op haar mooie stijl, vooral ten opzichte van de lopers om haar heen!.
 

"Aangezien mijn oudste dochter vrijdag 18 sept. is getrouwd ben ik zaterdagmorgen vroeg mijn loopvrienden achterna gereisd naar Berlijn.
Zoals afgesproken werd ik keurig opgehaald van de luchthaven door José mijn kamergenoot. Nadat we mijn bagage in het hotel hadden afgeleverd hebben we heerlijk op de Expo rond gestruind. Aangezien mijn lieve meiden Sje en Ien B. mijn startnummer vrijdag al hadden opgehaald hadden we alle tijd om rustig rond te kijken en de Berlijn marathonshirts te kopen. Die waren er toen nog genoeg. Bleek dat ze later allemaal uitverkocht waren, ook bij de finish hoewel men gezegd had dat ze daar nog zouden zijn. Zo jammer voor iedereen.
Zaterdagavond gezellig met z'n allen in het hotel gegeten onder het muzikale genot van een zangeres die Missisippie zong in een Engelse vertaling die ik nog nooit gehoord had. Heel apart!
Zondag de grote dag waar we zo naar uit hadden gekeken. Sje, Nelleke, Ien B. en ik wilden onze tassen wegbrengen en daarna gezamelijk naar het startvak.  Echter aangezien Ien B. naar een ander kledingvak moest dan wij zijn we haar meteen kwijt geraakt. Voor de start om 09.00 uur gaf men aan dat het windstil was en dat de temperatuur  25 graden was, warm!!
Wij zijn toen maar met z'n 3-en gestart. Nel zijn we na de 1e drinkpost ook uit het oog verloren. Sje en ik hebben geprobeerd bij elkaar te blijven en dat is tot ongeveer 32 km gelukt. Daarna moest ik haar laten gaan, kon haar tempo niet meer bijhouden aangezien mijn benen erg verzuurd waren.
Bij het 36 km-punt zag ik dat ik 4 uur gelopen had. Realiseerde mij dat ik dus onder de 5 uur kon blijven als ik maar rustig door bleef lopen. Dat gaf weer moed. Bij het 39 km punt zag ik Agnes met de Kombij vlag voor de 2e keer. Na voor haar geposeerd te hebben en met haar woorden: "loop weer lekker door het gaat goed" weer moed gekregen om verder te gaan. Daarna nog Saskia en Michelle gezien die zo geweldig stonden aan te moedigen.
Toen kwam de Brandenburger Tor in beeld. Ik wist niet wat ik zag; zoveel mensen die riepen, juichden, zwaaiden. Rechts en links op de tribune.  Het was fantastisch!!
Ik heb lopen zwaaien en dansen, duimen ophoog en zo ben ik over de finish gekomen het was een feest!! Daarna zag dat ik mijn doel bereikt had en onder de 5 uur was gebleven. Na afloop werd ik helaas erg misselijk. Waarschijnlijk is de combinatie 3x gel en veel sportdrank en water te veel van het goede geweest. Dus dat was weer een leermoment. Na een gezellig diner met z'n allen vroeg naar bed gegaan met een slaappil want ik had al 2 nachten nauwelijks geslapen.
De volgende dag met z'n allen ontbeten en nog wat van Berlijn gezien. Gelukkig waren Jan en Theo weer dicht in de buurt want zonder hen is het lang niet zo gezellig ennnn….. wat ook niet onbelangrijk is, zij weten tenminste de weg te vinden.  Het is zelfs een keer zo erg geweest dat zij ons hadden verteld welke metro we moesten nemen en dat ze vanuit hun ooghoeken zagen dat we alsnog de verkeerde namen. Ze zijn toen bij ons gebleven totdat we in de juiste zaten.
Ik wil daarom vooral Jan en Theo bedanken voor hun gezelligheid en begeleiding. Verder wil ik iedereen bedanken die aanwezig was voor het plezier, de gezelligheid en hun support. Els voor de trainingsondersteuning. Agnes en Martin voor hun support langs de route. Jan, Wil en José voor hun steun en gezelligheid.
Ik heb van het begin tot het einde genoten van dit weekeind en de marathon.
Groetjesssss,  Ineke van der Galiën "

"Op vrijdag 18 september trof ik een hele gezellige ploeg op Schiphol, met deze mensen zou ik de komende dagen in Berlijn zijn. Ik kwam er al snel achter dat dat absoluut geen opgave zou zijn! In hele korte tijd (10 keer sneller dan ik loop!) hoorde ik er al een beetje bij. Korte vlucht, prima hotel, vrijdag al de nummers gehaald en daarna lekker gegeten met een rustig begeleidend muziekje. Iets te rustig, dus we hebben de boel een beetje opgefleurd! De volgende dag een beetje voorproeven met de frühstücklauf, wat fantastisch om in het stadion te eindigen! De skaters binnengehaald, wat een fantastisch gezicht, we hadden geen stem meer over en we hebben er een leuke lokroep aan overgehouden: joehoe!!!!!!!!

De marathon zelf vond ik geweldig, wat een mooie route, wat een organisatie en wat een geweldig publiek! Ik heb het gevoel dat ik alleen nog maar met uitroeptekens kan schrijven omdat alles zo fantastisch was!! En zeker niet ik de laatste plaats omdat sportiviteit, zonnigheid en zeker de onderlinge gezelligheid voortdurend de boventoon voerden!
Allemaal ontzettend bedankt voor de geweldige dagen en misschien komen jullie ook een keer in Soest rennen?
En ik ga graag nog een keer mee, want door dit alles weet ik niet helemaal zeker of dit wel de laatste marathon was!
Groeten, Nelleke van den Berg"
 
En nóg een verslag van Berlijn:
 
“Inderdaad, wat kan ik na al die leuke reisverslagen hierboven nog toevoegen? Heel erg gezellig was onze marathontrip naar Berlijn. Ook ík heb met volle teugen genoten van het plezier, de gezelligheid en natuurlijk de sportiviteit die we iedere minuut van onze reis ervaarden. Als je met een grote groep gaat, is dat niet zo vanzelfsprekend, maar in Berlijn klopte alles. Nou ja, bijna alles, want over de metro moet ik nog vertellen. Komt zo. Ik logeerde tijdens deze trip weer met mijn marathonmaatje Theo in het hotel. Paola moest weer een paar dagen met haar zus Jacqueline slapen. Theo mee op reis is altijd een garantie voor pret. Ik heb het al een paar keer eerder ervaren, bijvoorbeeld in New York, in Berlijn en ook in Grindelwald. Theo heeft de energie, de gezelligheid en de humor van een heel leger sportieve clowns. In Berlijn deed hij twee keer de marathon binnen 24 uur. Eén keer op skeelers en een keer lopend. Prettig gestoord zullen we maar zeggen.
Maar ook de andere reisgenoten waren verschrikkelijk gezellig. De groep was bij aanvang bijna 20 personen groot, maar we konden het prima met elkaar vinden. Angélica (Sjé voor intimi) had haar vriendin Nelleke meegenomen. Zij was ook een verrijking voor deze groep, dus was ze binnen een dag ook onze vriendin.
Er waren veel vrouwen, maar ook enkele mannen mee: Ralph, Tom, Jan, Ruud, Kees, Theo en ik. Tom, Ralph en Theo skeelerden, en Theo en ik waren de enige twee mannelijke marathonlopers in de groep. Theo en ik kregen meer dan gemiddelde aandacht van de vrouwelijke marathonlopers. Niet zozeer vanwege het feit dat we beiden al meer dan 20 marathons waaronder ook al Berlijn hadden gelopen, maar meer vanwege onze parate kennis van de Berlijnse stadsplattegrond en het inzicht in het metrostelsel.
Theo en ik kwamen er al vrijdagavond achter dat vooral de vrouwelijke leden van ons reisgezelschap lichtelijk tot ernstig richtingsgestoord door het leven gaan. We werden automatisch door onze vrouwen ‘gekozen’ om de gidsen van het gezelschap te zijn. Dat ging vrijwel het hele weekend goed, we liepen constant als alpha-merries voorop, behalve op de maandag na de marathon. Toen hadden Theo en ik andere toeristische plannen dan de rest.
Tijdens de koffie met bagels in onze ‘stamkroeg’ bij de Frankfurter Allee hadden we onze meegereisde vrienden en vriendinnen nog zo gezegd: doe straks geen rare dingen in de metro, neem gewoon de U5 naar Alexanderplatz en stap daar over op de U2 naar Stadtmitte; van daaruit kun je lopen naar de Kochstrasse en Checkpoint Charly. Knikkende gezichten. Maar wat deden onze reisgenoten toen ze even later de kroeg uitstapten? Lopen gezellig als schaapjes het eerste richtingsgestoorde schaap achterna naar het verkeerde perron en naar de verkeerde trein. Ach, Theo en ik zijn de kwaadsten niet en we zijn de arme stumpers dus stilletjes gevolgd om leed te voorkomen. Op het verkeerde perron aangekomen had niemand nog in de gaten dat men verkeerd zat, dus echt geleden hadden onze kompasloze reisgenoten niet. Theo en ik hebben ze keurig en schaterlachend teruggebracht naar de ondergrondse en hen alsnog in de juiste metro gezet.
’s Avonds hadden Theo en ik weer pret, maar nu om elkaar. Toen we onze laatste rit naar het hotel namen, deze keer weer met het stel hondstrouwe schaapjes achter ons aan, liepen we in de drukte door verschillende deuren de overvolle metro U5 in die ons – als altijd – naar ons station Magdalenenstrasse zou moeten brengen. Op het laatste moment zag ik echter op het bordje van ons metroperron een eindbestemming ‘Hausstrasse’ of zoiets, een naam die ik niet herkende. Ik bedacht in een seconde dat deze metro mogelijk naar een ander station zou rijden dan de bedoeling was en ik wilde geen risico lopen; ik wist namelijk ook dat er 4 minuten later sowieso een goede metro op ditzelfde spoor zou komen. Ik besloot (deze keer zonder Theo te raadplegen, want hij stond verderop in de metro) maar weer uit te stappen en de volgende trein te nemen. De andere schaapjes in mijn buurt volgden mij, trouw als ze waren aan hun herder. Maar toen hoorden we ineens de toeter, het sein dat aangaf dat de deuren zouden sluiten. Nelleke, Sjé, Ruud en ik stonden gelukkig al veilig buiten. Els werd door Ruud nog net tussen twee sluitende metrodeuren, die bijna een verticale guillotine vormden, naar buiten getrokken. Els was gered. Zij kwam heelhuids op het perron te staan, maar niettemin was er consternatie alom, want de metro reed weg, met daar Theo, Paola en Jacqeline nog in. Die hadden, doordat zij een coupé verderop in de metro stonden, niks in de gaten gehad van de uitstappartij. De metro reed langzaam weg en ik zag Theo door het gangpad wandelen. Ik klopte op het raam om hem nog te waarschuwen. Hij zag me gelukkig. Eén kort ogenblik hadden we zo oogcontact met elkaar. Theo stond binnen en ik zag zijn ogen van verbazing iets groter worden. Zo van: da’s toch vreemd, zo-even stond Jan nog binnen en nu staat hij daar samen met de anderen op het perron. Ik gebaarde nog naar Theo dat we de volgende trein wel zouden pakken. Doordat we in de consternatie niet opletten in welke richting de trein wegreed, kregen we vrijwel allemaal de overtuiging dat Theo samen met Paola en Jacq in de verkeerde metro was beland en precies de andere richting op was gereden. En toen kwam de slappe lach. Leedvermaak. Onze metro kwam daarna al snel, de juiste dus die naar Hönow reed, en we hadden daarin gelukkig zitplaatsen voor ons allemaal. In die zin werden we beloond, want in de metro van Theo en zijn vrouwen hadden we moeten staan. In heilige overtuiging dat Theo en de anderen de verkeerde metro hadden genomen, hebben wij in ons treinstel echt een een kwartier lang uit leedvermaak gegierd van het lachen. Nou ja, ik dan. Ik bleef erin, want ik zag maar steeds die ogen van Theo voor me. Ik beeldde me in hoe hij zich gepakt moest voelen door zijn vriend. Niet gewaarschuwd en daardoor de verkeerde metro genomen. Iedere keer als ik me voorstelde hoe de paniek bij Theo had toegeslagen, brulde ik van het lachen. Heel erg, maar ook heel leuk. Ruud probeerde voor de verbaasde Duitse reizigers, die er natuurlijk niks van begrepen, nog uit te leggen wat er aan de hand was, maar helaas zijn Duits schoot tekort. Dit viel niet uit te leggen. Kreeg ik halverwege de rit ook nog een smsje van Theo met de mededeling: “Ongeschikt!!” Ik nam aan dat het op hem van toepassing was, dus had ik weer een lachbui van 5 minuten. Aangekomen op de Magdelenenstrasse hebben we – zo aardig zijn we natuurlijk wel – keurig op de volgende trein gewacht, waarin we dachten dat Theo, Paola en Jacqueline wel weer zouden zitten. Maar ja, dan de moraal van dit verhaal: wie het laatst lacht, lacht echt het best. De volgende metro kwam en daar stond op de voorkant de bestemming ‘Hausstrasse’ op. Niet de normale eindbestemming van de U5 maar wel een verderop gelegen station. Op dat moment wist ik dat Theo wel in een goede trein had gestaan en waarschijnlijk met voorsprong allang met zijn vrouwen in het hotel zat. En ja hoor, ik kreeg bijna gelijktijdig van Theo een nieuw smsje met de bevestiging: “Haha, we zitten al lekker in het hotel!”  Toen kreeg ik weer een lachbui, maar nu vanwege mijn eigen ongeschiktheid. Gelukkig waren we allemaal nog mooi op tijd om het vliegtuig te halen.
Zo hadden we het hele weekend humor en pret. Jullie willen niet weten (of juist wel) wat we allemaal nog hebben meegemaakt. Edixhoventjes die dansen met Generaal Jaruzelski met Zonnebril. Uit volle borst meezingen: “Els? Who the f*ck is Els?” Stasipraktijken met een fotobon. Ach, wil je het weten? Gewoon de volgende keer mee op reis met Kombij!
Wat kan ik nog meer vertellen over deze Berlijntrip? Ik liep weer een heerlijke marathon, de tweede zelfs binnen twee weken. En opnieuw scoorde ik een negatieve split, oftewel een sneller tweede deel dan de eerste helft.
Ach, ik zou in 2009 stoppen met marathons lopen, maar dat nieuwjaarsvoornemen voor 2009 was ik in januari al na 11 dagen kwijt toen Theo me vroeg of ik weer meeging naar Berlijn. Meegaan doe ik natuurlijk de volgende keren ook weer, want zoveel gezelligheid wil ik voor geen goud missen. Ik zal ook geen voornemens meer uitspreken, want ik hou me er toch nooit aan.
Alle vrienden en vriendinnen in Berlijn:  het was top! Heel veel dank voor jullie fijne gezelschap en jullie trouwe volggedrag in de metro. Maar, toegegeven, de echte schaapherder van Berlijn heet Theo!  
Groetjes, Jan Mulder
 
PS Mijn foto’s staan al in het album!"
  

Hieronder volgen de belevenissen van enkele DtD lopers.

"Meegelopen met de Dam tot Dam by night. Een geweldige ervaring, maar wel heel erg druk, zigzaggend door de menigte moeten lopen. Eindtijd 1.22.02. Groeten Wim van Zalinge " 


 "Dankzij Henk van Dijk heb ik mee kunnen doen aan de Dam tot Damloop, 25e editie. Henk had nog een startbewijs over voor de businessloop wedstrijd. Het nummer kon via een email op naam gezet worden, de start was in vak 2 en het was nog gratis ook. ‘An offer you can’t refuse’. Dus stond ik samen met Herman om 11 uur in startvak 2. Om 11:15 schoot Erica Terpstra ons op weg. Mijn laatste 10EM dateerde van augustus 2007 en het afgelopen jaar had ik niet veel wedstrijden over kortere afstanden gelopen. Met een tijd onder de 1:20 zou ik al blij zijn, hield ik mezelf voor. Maar vanaf het begin liep het op rolletjes, elke 5 km was sneller dan de vorige (23:19 – 21:56 – 21:41). Van de entourage heb ik niet zo veel gezien, wel een hoop lawaai gehoord. Met 1:11:27 werd ik zowaar eerste van de Schiphol Group. Behalve een mooie jubileummedaille kregen we nog een dik herinneringsboek mee. Dat heb ik geweten, omdat ik het nogal onwijze besluit had genomen om van Zaandam weer naar Haarlem terug te lopen. Nog eens 16 km met dat boek op mijn rug. In elk geval geen last van de rijen bij de bussen. Vlak voor de pont van Buitenhuizen werd ik aangesproken door een fietsende mevrouw: ‘Zag ik jou niet lopen in de Dam tot Damloop?’. Verbaasd vroeg ik haar hoe ze mij tussen 35000 lopers herkend had. ‘Aan je bril’, was het antwoord. (Oops). Het was al met al een memorabele dag. Henk, bedankt!

Groetjes, André Boom"
 
"Vandaag de Dam tot Dam gelopen.  Wel een bijzonder ervaring.  Eerste hardloop”wedstrijd’’ in Nederland en dat betekent wel de eerste in meer dan 20 jaar.  Eindtijd  1:35:42 dus wel heel tevreden. Het trainingschema  van Els is goed van pas gekomen!
Groet, Mary O’Reilly"
 
"Afgelopen zondag heb ik de Dam tot Damloop gelopen, netto-tijd: 1.05.51.
Het ging behoorlijk zwaar. Vorig jaar was ik een minuut sneller.
met groet, Herman Verhaar"
 
"Wij, mijn zuster Heleen, mijn broer Ben en ik hebben de Dam tot Dam gedaan niet in een super tijd maar wel met een super gevoel en heel veel lol.
We hebben nu zelfs meerdere keren de televisie gehaald en ook na afloop bij de finish een interview. Was heel leuk en a piece of cake om te lopen. Heleen en ik denken nu ook om de Halve te gaan doen.
Regien Mulder"
 
 
"Hier even een kort berichtje over de damloop.
Ik stond samen met Quant lekker vroeg aan de start. Business wedstrijdteam. Dus we konden om 11.15 onder enthousiaste begeleiding van Erica Terpstra vertrekken. Prachtig weer, en weer een hoop mensen langs de kant. Ik had dit jaar op 1.25 ingezet. Mijn horloge gaf opeens vanaf 10km een tussentijd aan, waarschijnlijk onbewust een knopje aangeraakt. Zonder te weten hoe mijn tijd ervoor stond lekker doorgelopen. En...uiteindelijk toch met 1.24.45 als eindtijd over de streep. Daar stond Inge, die me onderweg al voorbijwas gegaan te wachten op de aankomst van Netty.  Samen met Quant bij de gemeente nog even een biertje gehaald bij Herman. Daarna met de pendelbus weer naar Amsterdam. Al met al een leuke dag, groetjes Henk"
 
"Het was leuk, warm en gezellig.
Een leuke clown gaf me water te drinken, ik had het warm en gooide het gelijk over mijn hoofd. Wat bleek het was een AA drank. Lekker plakkerig !!! Uiteindelijk heb ik toch mijn p.r. gebroken 1.32.35. groetjes Piet de Boer"
 
"Damloop 2009
Zondag zijn we met een grote groep van mijn werk gestart om 13.20 uur. We liepen voor een goed doel: pijn bestrijding na operatie voor borst kanker van het Antoni van Leeuwenhoek research fonds. Via mijn eigen webpagina en het masseren van verschillende sporters heb ik bijna 400 euro opgehaald. Door het enthousiasme van de groep liep ik veel te snel en voelde na de IJ-tunnel al steken in mijn zij opkomen. Het was heet op het asfalt met het stralend zonnige weer. De organisatie had meer waterposten ingezet, maar vooral heerlijk waren de douches en andere waterstralen van het publiek onderweg. Met muziek, geklap en gejuich gingen we als maar verder, maar tevergeefs heb ik uitgekeken naar de bolletjes truien van gezusters van Weel.
De laatste 500 meter, juist bij het videopunt stortte ik volledig in. Ik heb de foto’s nog niet durven bekijken. In gedachten hoorde ik Els naast mij zeggen: schouders omlaag, hoofd omhoog en rustig doorademen; net zoals ze bij mijn eerste wedstrijd in Aalsmeer had gedaan. Zo kwam ik niet ademloos op het asfalt te liggen en waren de ambulances met sirene bij de finish niet voor mij bestemd. Het was een prachtige tijd en met 12 minuten minder dan vorig jaar een dikke PR. Dus ja, het was genieten.
 Babs Taal"

"19 september voor de tweede maal deelgenomen aan de Dam tot Damloop. Ingeschreven via het werk. Dit jaar hadden ze ons aangemeld voor de Dam tot Dam bij Night. Om 18.30 uur gingen we van start, het was nog erg warm. Het was weer goed georganiseerd, veel verversingsposten. En het publiek was ook deze avond erg enthousiast. Ondanks de warmte ging het redelijk, kon het goed uitlopen. Eindtijd 1.39.36, drie minuten sneller dan vorig jaar. Ik was tevreden.
Groetjes, Inger (woensdagochtendgroep die ook erg fanatiek is)."

 

"Op vrijdag 18 september trof ik een hele gezellige ploeg op Schiphol, met deze mensen zou ik de komende dagen in Berlijn zijn. Ik kwam er al snel achter dat dat absoluut geen opgave zou zijn! In hele korte tijd (10 keer sneller dan ik loop!) hoorde ik er al een beetje bij. Korte vlucht, prima hotel, vrijdag al de nummers gehaald en daarna lekker gegeten met een rustig begeleidend muziekje. Iets te rustig, dus we hebben de boel een beetje opgefleurd! De volgende dag een beetje voorproeven met de frühstücklauf, wat fantastisch om in het stadion te eindigen! De skaters binnengehaald, wat een fantastisch gezicht, we hadden geen stem meer over en we hebben er een leuke lokroep aan overgehouden: joehoe!!!!!!!!
De marathon zelf vond ik geweldig, wat een mooie route, wat een organisatie en wat een geweldig publiek! Ik heb het gevoel dat ik alleen nog maar met uitroeptekens kan schrijven omdat alles zo fantastisch was!! En zeker niet ik de laatste plaats omdat sportiviteit, zonnigheid en zeker de onderlinge gezelligheid voortdurend de boventoon voerden!
Allemaal ontzettend bedankt voor de geweldige dagen en misschien komen jullie ook een keer in Soest rennen?
En ik ga graag nog een keer mee, want door dit alles weet ik niet helemaal zeker of dit wel de laatste marathon was!
Groeten, Nelleke van den Berg"



 


Uitslagen:

Marathon Berlijn zondag 20 september 2009
Inline skate 42.195m. 
Theo Woldberg 1.50.36
Ralph - zwager - Beekman 1.53.27
Ton - echtgenoot -  Molenaar 2.02.01

Laufen 42.195m.
Jan Mulder 3.24.50
Els Raap 4.01.59
Jacqueline Edixhoven 4.21.28 PR!
Theo Woldberg 4.21.28
Nelleke - vriendin - van den Berg 4.30.11 (PR!)
Angelica Stevens 4.33.54 (PR!)
Ineke Brouwer 4.46.21 (PR!)
Paola Edixhoven 4.46.21
Ineke van der Galiën 4.48.50 (PR!)

Dam tot Damloop zaterdag 19 en zondag 20 september 2009
16,1 km
Herman Verhaar  1.05.51
André Boom 1.11.27
Niels van de Water 1.14.2
Ron Wipper 1.16.45
Quant Koese 1.18.16
Wim van Zalinge 1.22.02
Henk van Dijk 1.24.45
Piet de Boer 1.32.35 (PR!)
Mary O'Reilly 1.35.42
Monika Nierop 1.38.36
Lucille Overdijk 1.39.39
Inger van Leeuwen 1.39.36 (PR!)
Marleen Foe 1.42.29
Tony Schrama 1.42.36 (PR!)
Babs Taal  1.43.36 (PR!)
Marijke Palstra 1.47.19
Ida Glasbergen 1.47.19
Regina Mulder 1.53.58
Louis Hegeman 1.55.36
Corrie Wessendorp 2.08.00 

Schrijf mee!