Enschede Marathon 26 april 2009

Babs Taal doet verslag van een prachtige race in Enschede

De zevende medaille
Was het nog maar zo zonnig als afgelopen zondag in Enschede; eigenlijk ben ik toe aan mijn herstelloopje, maar de kou en regen trekken niet zo. Zondag liep de temperatuur al snel op van 26 naar meer dan 30 graden in de zon op de tribune toen we de marathonlopers bij de finish verwelkomden met een groot applaus en enthousiaste kreten. Het beoogde record werd gehaald, één van de groep Kenianen en Ethiopiërs verdiende zijn extra bonus met een tijd van 2.09 uur. De organisatie was geweldig trots dat ze nu konden concurreren met Rotterdam en andere belangrijke marathonsteden. Mijn broer was intensief bij de organisatie betrokken en liep bij start en finish zijn belangrijke controle en sturende taken uit te voeren. Dertienhonderd vrijwilligers waren ingeschakeld om alles gladjes te laten verlopen. Het experiment met de nieuwe chip als tijdsregistratie was dit jaar een plakker op het nummer met een minieme chip, gelukkig niet die rare flap zoals vorig jaar, die je in de juiste hoek moest vouwen.
Er waren genoeg water, sponsen en muziek onderweg, maar ook veel publiek om ons aan te moedigen, toen Tony en ik de tien km liepen. Ik had me voorgenomen om een PR te halen en bij voorkeur met een tijd onder het uur. Het eerste van de 2 rondjes van 5 km ging prima, we lagen goed op schema, maar bij de 7 km sloeg de hitte opeens toe. Tony leek nog steeds fit door te lopen, maar de afstand tussen ons werd nu wel erg groot. Mijn benen wilden nog wel, maar de rest van het lijf ging niet mee. Zou dit de eerst keer worden, dat ik ging uitstappen? Een DNF (did not finish) achter mijn naam? Dat was te gek in de stad waar mijn hele familie was gekomen om me aan te moedigen. Achteraf zeiden ze het al geweldig te vinden dat ik toch nog meeliep na een buikgriep een paar dagen tevoren. Rustig wandelend naderde ik de waterpost op de Varviksingel, toen het door me heen schoot. Medaille, de medaille, die moest ik wel halen, daar deed ik het eigenlijk voor, mijn verzameling van medailles was nog maar klein, dus die zevende medaille moest ik hebben. Geen gadget, geen vaantje, geen beker, maar een medaille. Dat maakte Enschede extra aantrekkelijk. Dus maar weer lopen, over het asfalt langs die warme Kuipersdijk, die in niets meer deed denken aan een dijk, maar gewoon een wat benauwde winkelstraat was geworden, waardoor je een opgesloten gevoel kreeg. Opgeschrikt door het lawaai van een ambulance, sprong ik aan de kant. Vlak achter mij was iemand ter aarde gestort, maar ik rende door, langs de muziek en de menigte. Ik zag mijn nichtje zwaaien, mijn schoonzus stak haar duimen op en mijn zwager riep me iets toe. Geen spoor meer van Tony te bekennen.
Op het marktplein riep de speaker mijn nummer, naam en atletiek vereniging Kombij. De schouders recht, hoofd omhoog en even zwaaien naar de omstanders, misschien jammer van de energie, maar het hielp me naar de finish. Zelfs bij het bordje nog 100 meter naar de finish en daarboven een plateau met een enorme camera veerde ik op, want ik wilde nog een beetje redelijk op TV-Oost komen. Vanuit mijn ooghoeken zag ik mijn familie en vrienden zwaaien. En daar was ook Tony met een beker water. Waggelend, maar nog recht op, drukte ik mijn tijd af: dat viel nog mee: 1.04. Een prachtige medaille van de 41ste Marathon van Enschede werd ons omgehangen door één van de vele blonde meisjes en daarna kregen we van de jongemannen het bekende energie drankje.
Voor Tony bleef het nog spannend of ze het net wel of net niet binnen een uur had gered. We liepen langs de elektronische schermen met uitslagen, maar het duurde te lang voor onze namen verschenen. Dan eerst maar schone, droge kleren aandoen in de ondergrondse parkeergarage en daarna naar de massage. Er waren wel 20 tafels opgesteld in een heerlijk koel en afgeschermd gedeelte van de parkeergarage. Nog voor we een eierkoek konden eten, waren we al aan de beurt. Dat was het voordeel van de 10 km, want de grootste groep, de marathon lopers, kwam pas uren later. Vanwege de massage cursus die ik volg, heb ik natuurlijk extra goed opgelet op de techniek en uitvoering. Dat gaf meteen ook een leuk gesprek met Harry, de masseur die ik trof als vrijwilliger. Daarna voelden mijn benen een stuk beter, zelfs bij het traplopen. Het was tijd om de eerst marathonlopers binnen te zien komen. Na de koude garage hadden we wel zin in de warme zon op de tribune. De winnaars hebben we gezien, de eerste vrouw, de eerste Twentenaar en daarna nog een heel legioen van jonge, oude, vermoeide en nog fitte lopers.
Het was een geweldig weekend, echt uitstapje. Zaterdag maakten we eerst een stadswandeling, snoepten van heerlijk, bekroond ijs (ooit gehoord van stroopwafelijs?) en zagen de lopers van de Batavierenloop, een estafettetocht van 8 universiteiten, die de nacht tevoren was begonnen en ik meen 180 km lang is. Daarna raakten we onder de indruk van de wijk Roombeek, die herbouwd is na de vuurwerkramp. Wat een enorm gebied betrof dat. De architectuur was erg afwisselend: arbeidershuisjes in oude Amsterdamse stijl, moderne villa's in allerlei vormen en ruime parken, de toren van de textielfabriek Menko en het Museum Twentse Welle.
Weer terug naar Amsterdam hoorden we onderweg op de autoradio dat er enkele lopers, maar ook toeschouwers onwel waren afgevoerd naar het ziekenhuis. De warmte had toegeslagen, het was zelfs warmer dan vorig jaar. Takkeweer, volgens één van de lopers, geweldig mooi weer volgens mijn familie (geen lopers) en eigenlijk te warm voor mij, want ik had me na de bloedhete Kikarun vorig jaar voorgenomen om nooit te starten bij een temperatuur boven de 24 graden. Alleen wist ik pas na de race dat het er nu ruim boven was.
In elk geval was het een prachtig weekend, volgend jaar weer.

Babs Taal