Zandvoortcircuitrun, Trimloop Maarsseveen en Braasemloop op zondag 29 maart 2009

Het was een fantastische dag uit, deze zonnige zondag met een prima looptemperatuur van 11 graden, geen regen en een afnemende wind. Alsof we op schoolreisje naar het strand gingen met een goedgevulde rugzak (eierkoeken, water en schone kleren) in een overvolle trein uitgelaten pratend en lachend. Met Tony en José had ik vrijdag nog geoefend in het Haarlemmermeerse bos, waar we als heuveltraining de spottershill opklommen met forse tegenwind. Zouden we gebruik kunnen maken van de supercompensatie en het vandaag halen met een mooie tijd zonder blessures?

Een paar weken geleden had ik een bijeenkomst gevolgd, waar we theoretische informatie kregen over het hardlopen. Het begrip supercompensatie sprak mij het meest aan: trainingsarbeid met daarna het herstel en doorschieten tot een supercompensatie werd prachtig in een grafiek toegelicht, waarbij het juiste moment van hervatten van de training een ware kunst is. Zo ging ik de afgelopen weken aan de slag met de praktische tip: dagelijks mijn rustpolsfrequentie opnemen. Ondanks een drukke zaterdag en het gestreste gevoel, was mijn pols geen 10 slagen hoger dan gemiddeld. Het moest dus gaan lukken op Zandvoort.

Het uitzicht vanaf het circuit was heel bijzonder, de bochten lekker schuin en de klim viel erg mee. Met 6 minuten per kilometer gingen Tony en ik goed van start en met een half uur waren we op het strand. Snel een shirt uitgetrokken, want ik begon al aardig warm te draaien, daarna met de wind schuin in de rug dicht langs de zee op het harde zand, dat nog niet mul was geworden van de vele duizenden lopers voor ons. Wij waren namelijk gestart in het laatste (paarse) vak. Toen had ik nog oog voor het prachtige lint van lopers over het strand. De klim naar de boulevard was zo zwaar, dat ik na 50 meter lopen dacht niet meer op gang te kunnen komen. Maar de benen gingen automatisch verder, alleen niet meer zo snel. De persoonlijke toejuichingen van mensen langs de kant, voordeel van je naam op het shirt, heeft me de straten door geholpen en na de spinnende fietsers was het eindpunt al in zicht.

De eindtijd was niet geweldig, maar de medaille en daarna de cappuccino op een terras in de zon en uit de wind met José en Tony waren mijn supercompensatie voor een geweldige dag.

Babs Taal