Zuiderzeemarathon van Urk naar Zwolle zaterdag 22 november en Trainingsweekend Hoenderloo van 21 tot 24 november 2008

André Boom ziet af in de polder,maar loopt prima tijd.
Zijn clubgenoten hebben "sneeuwpret" in Hoenderloo


Ons Kombijweekend zit er weer op, hééééél jammer.
En wat was het weer gezellig, en een mooie lokatie, wat wil een mens nog meer.
 
De trainingen in spelvorm zijn toch wel zo!! Zeker deze keer, met heel veel sneeuw,
Dat maakt dat je je altijd weer even kind voelt, zoveel plezier als iedereen dan heeft.
Zo trainen heeft toch wel iets heel speciaals, volgens mij hebben we dit nog niet eerder meegemaakt.
De zaterdagavond, met zijn allen weer heerlijk gegeten, en ons klublied (met dank aan auteur Gilles Visser), dan kan de avond niet meer stuk.
We hebben elkaar weer een beetje beter leren kennen,
En onze slogan van de klub, "WIJ ZIJN NIET DE SNELSTEN, MAAR WEL DE GEZELLIGSTEN", wordt in Zo’n weekend tot waarheid gemaakt.
 
Ik kijk alweer uit naar volgend jaar,
Els, Ruud, Cora en Agnes nogmaals bedankt, voor alle goede zorgen van dit weekend,
Een sportieve groet
Monika  
De zeven huisjes……                                      doorSchimmelpenninck
 
Het was een bijzonder weekend in de bossen van Hoenderloo met sneeuw, waardoor de bomen er uitzagen als op een kerstkaart. ’s Morgens vroeg waren er alleen maar de verse sporen van herten en zwijnen, al gauw vermengd met de kleine voetafdrukken van spelende kinderen en vegen in de sneeuw waar ze sneeuwballen hadden gemaakt. Zelfs een sneeuwpop verscheen voor één van de huisjes. 
Een prachtige witte vlakte werd op zaterdag ochtend omgewoeld door een hele menigte mensen in strakke broeken met snelle jasjes in zwart, oranje en vooral marathon pink. Eigenlijk had ik best mee kunnen gaan zoals vroeger toen ik nog snel was, maar met de jaren raakte ik stijf en stram, door blessures volgens mij, door de leeftijd volgens de Kombijers. Met die rulle bodem was nu niemand snel en dat hoefde ook niet van Els: ‘het is geen wedstrijd’ bleef ze herhalen. Dat was voor de lopers juist een aansporing om er nog eens volop tegen aan te gaan. Rennen van de ene kant naar de andere kant. Heel simpel en toch wisten ze er een spektakel van te maken met sneeuwballen waardoor de lieftallige Aldy een contact lens verloor. De befaamde marathon loopster José werd vol in het decolleté getroffen door een ijsbal van de voorzitter Jan Mulder, die over onvermoede agressie jegens vrouwen bleek te beschikken. Dat moet hij nog maar eens goed praten.
Bij het spelletje vier op een rij waren strategie en hersens van meer belang dan hard lopen. Tja, wie waren de denkers en wie de doeners, wie de spelletjes mensen en wie de spelletjes haters. Spelletjes, wat voor spelletjes, ik haat spelletjes. Maar goed dat ik daar niet aan mee hoefde te doen; dat heb ik te vaak met mijn kinderen moeten doen, op bevel van moeder de vrouw. Een goed mens, maar altijd iedereen aan het vermaken. Ik kijk liever en luister naar roddels. Die waren er nu ook weer vol op. Carola en Babs waren een beetje dom, ze lieten de mannen winnen, zodat Andy en Jaap daar ‘s avonds bij het diner over konden opscheppen. En zo hoort het ook. Wie er werkelijk gewonnen heeft, is me ontgaan, van elk team deed wel iemand alsof hij gewonnen had. Shirtjes gingen omhoog zoals bij voetballers en bekend van de pindakaas reclame.
Zeven huisjes waren er met een mix van mensen, waar Agnes als moeder overste voor gezorgd had, zodat iedereen het leuk zou hebben en de debutanten in de kring zouden worden opgenomen. De debutanten van vorig jaar, Tony en Babs, hadden blijkbaar extra begeleiding nodig, want ze waren ingedeeld in huisje 239 bij Agnes zelf. Ik dacht eigenlijk dat ze extra toezicht nodig hadden, maar nee, ze probeerden in een goed blaadje te komen bij de zussen van Weel door ze te verwennen met een warme maaltijd op de vrijdag avond. Mij zouden ze niet om de tuin geleid hebben met zo’n luie huisvrouwen diner. Als dank werden ze ingewijd in het geheim van de warmwaterzak, ook wel kruik genoemd. De hele dag kookte Agnes water voor de kruik, zelf meegebracht uiteraard, want zoiets hoort niet bij de inboedel van de Landal huisjes. Daar hoor je stoer te zijn, terug naar de natuur zonder hulpmiddelen. De kruik diende voor het opwarmen van het bed, mij wel bekend, voor het opwarmen van de trainingstas, en het opwarmen van de ruiten in de auto. Op zondag avond: grote paniek, waar is de kruik? Die kruik is nu gestolen, je kan je wel voorstellen dat ik zo’n belangrijk item wel wilde hebben, maar iemand was mij voor. Wie, oh wie, heeft de kruik gestolen? Paul met zijn Japanse puzzels, de afgunstige dames uit het huisje of een complete buitenstaander? Agnes zal er nog geen zaak van maken, zodat de dief de gelegenheid heeft om de rode kruik  netjes terug te brengen. Agnes is te goed voor deze wereld, dacht ik even, tot ik hoorde dat er wel een straf aan vast zit: de kapotte lampen op de baan vervangen door er zelf in klimmen. Een hoogwerker is te duur.
Huisje 230 was het ‘drie generaties’ huisje, met Coby, Carola en Fleur. Ze kregen al snel een ander huisje zonder die vreselijke sigaretten lucht. Gelukkig overkwam het niet Els, want we weten allemaal hoe Els over roken denkt. Ze zal er nog eens een hart infarct van krijgen.  
Dan was er nog het familiehuisje op 234: maar liefst drie kinderen gingen mee, die door Gisela uitgescholden werden toen ze herrie maakten bij het sneeuwballen gooien. Voor Kut-kinderen werden ze uitgemaakt, niet erg pedagogisch verantwoord denk ik dan, maar wel bekend in politieke kringen, dus toch op niveau? Ik stel voor 200 straf regels te schrijven : ik mag niet schelden. In te leveren bij de voorzitter.
Over huisje 235 is mij geen roddel ter ore gekomen, zelfs niet over Ramses, die toch ouders moet hebben met de vrije opvattingen van de jaren zestig toen Ramses Shaffy populair was. Toch werd er in het diepste geheim door Sandra gemasseerd en ook gemarteld met een speciaal apparaat om de musculus gluteus maximus te ontspannen, die bij de marathon veel geleden had bij sommige lopers.
Het huisje 236 van Els en Ruud werd bevolkt door de partij top. Zeg maar het zenuw centrum van de partij, alleen voor mensen met de speciale gave van het woord. Els was heerlijk duidelijk over de kleuren bij het spelletje vier op een rij. Het leek ruzie te worden, maar de kleuren bleken toch contra. Hoe dan ook, de regels ontgingen mij, gelukkig deden we in mijn tijd niet zulke rare spelletjes en gingen we vooral voor het lopen, gewoon lekker lopen, een beetje hard ook nog. Jan is natuurlijk ook van het woord, de vele woorden, en Gilles ontpopte zich als tekstschrijver die met de jaren steeds beter gaat schrijven. Jan en Gilles vormden een komisch duo met CD speler, die het goed zullen doen in den lande, te beginnen in de polder. Ik verwacht eigenlijk wel een CD met de liederen van de afgelopen jaren, die Gilles op zijn naam heeft staan. Dat kan dan het best worden ingezongen door Ineke B. die zo prachtig een toonladder produceerde en ook al glamour foto’s van zich zelf liet maken met Zwarte Piet.
Wat valt er over het echtparen huisje 237 te vertellen?Marleen droeg een joekel van een horloge in mintgroen van de New York marathon waar haar Andy gelopen heeft. Natuurlijk moest hij haar verwennen met een gadget. De mensen bij Marleen boften, ze kon elke meter lopen verantwoorden, bijhouden en voorspellen. Heerlijk gevoel om zo controle op het lopen te hebben. Jenny droeg niet meer de groene joekel van de marathon op haar wang. Lekker ontspannen met René deden ze gezellig mee. De debutant Lia werd opgevangen door Henk en Alaadin, en natuurlijk voelde de hele groep mee met de blessures van deze drie, die toch van de partij waren.
Tenslotte: het meidenhuisje nr 238. Het enige niet-gemengde huisje, alleen maar vrouwen en dat was te merken ook. Geen ogenblik stonden die monden stil: praten, lachen en appeltaart eten. Gelukkig is verplicht wegen bij Tolnegen op de heenweg en na afloop afgeschaft. In mijn tijd viel niemand af ondanks het harde trainen, en nu zullen er wel heel wat kilo’s bijgekomen zijn met al dat smikkelen en snoepen. Maar goed dat ze de kaas van de fondue vergeten waren. Daar had ik wel bij willen zijn: tafel gedekt, stokbrood gesneden, fondue pan op het fornuis, en waar is de kaas. Maar elk nadeel heb z’n voordeel: de dames spraken al meteen af voor de maandagavond bij Angelica, anders zou de kaas bederven en ze moesten toch Ineke K inwijden in de kunst van het kaasfonduen.
Wie van de zeven? Wie van de zeven huisjes was het gezelligste, leukste, mooiste, prettigste huisje? Het huisje met de oranje vlaggetjes, het huisje met de mislukte Russische appeltaart, het huisje met de echte kok, of het huisje met de mijnwerkerslamp?
Ik wil het even niet weten. Ik mocht al jaren niet mee vanwege mijn gemene roddel en achterklap. Daarom heb ik jullie Kombijers stiekem gespot …….
Jullie eigen Schimmelpennick for ever.
 

Gedurende de nacht schrok ik bijna om het uur wakker door het gekletter van de hagel tegen het raam en op het dak. Normaal gesproken draai je je dan nog eens behaaglijk om onder de warme dekens maar dat lukt niet zo goed als je de volgende ochtend vroeg op moet om de hele Flevopolder hardlopend te gaan doorkruisen en dan denkt aan dat weer… Maar goed, de wekker deed zijn werk en mijn sporttas was al ingepakt dus na een snel ontbijtje vertrok ik richting Zwolle. Om half acht weg, dat moet toch ruim voldoende zijn om daar om kwart voor tien, als de laatste bus naar het startpunt in Urk vertrekt, aan te komen. Ja, maar dan moet je ter hoogte van Harderwijk niet zo’n loodgrijze wolkenmuur met witte strepen er onder op je af zien komen. Dat gebeurde dus wel en in no time was de A28 bedolven onder een paar centimeter hagel en natte sneeuw. Rustig aan doen, snelheid er af, zou ieder weldenkend mens zeggen. Maar niet die malloot die met een bouwvakkersbusje wel even met zo’n 90 km  per uur over de geheel witte linkerbaan voorbij wilde scheuren. Een flauwe bocht en ja hoor, hij was me nog niet voorbij of hij schoof in de vangrail, ketste terug, tolde rond en nam nog een paar andere auto’s mee. Het hele zaakje schots en scheef over de weg en wonder boven wonder was mijn Priusje niet geraakt. Ook de dikke truck die achter ons reed kon nog op tijd tot stilstand komen. Na geconstateerd te hebben dat er om mij heen alleen sprake was van schrik- en blikschade ben ik weer verder gekropen richting Zwolle. Net op tijd om me snel om te kleden en in de laatste bus te springen. Die zette zijn passagiers na 42 km op een stormachtig en behageld industrieterrein in Urk af met de olijke opmerking van de chauffeur dat dit het eindpunt was en dat we dus terug zouden moeten lopen. Nou waren we dat eigenlijk toch al van plan, maar even denk je ‘waar ik nou %$&#@!! mee bezig op mijn vrije zaterdagochtend?’. Gelukkig had de organisatie geregeld dat we ons in de kantine van een naburige bedrijfsruimte warm mochten houden tot de start om 11.00 . Nou, over de marathon kan ik na zo’n lange inleiding kort zijn. Ca. 250 deelnemers, waaronder weer de bekende gezichten van de veellopers van www.ultraned.org , kaarsrechte en eindeloze onbeschutte wegen door de polder, af en toe een verfrissende hagel- of natte sneeuwbui maar ook toch regelmatig een zonnetje en het hele eind de wind mee, wat wel een ijskoude rug opleverde. Gelukkig werden we door PEC onthaald op een heerlijke warme kom erwtensoep. Het leuke was dat de initiatiefnemer en organisator van de Zuiderzee marathon, Geert Brouwer, bij ons in Athene in hetzelfde hotel (en ook vlak vóór ons in het vliegtuig) zat. We hebben toen in Athene een stuk samen opgelopen en vandaag in Urk, waar hij zelf ook meeliep, alweer. Athene en Urk, wat een contrast binnen twee weken. Mijn halve marathon tijd was 1:52:26 en de zelfgeklokte finishtijd 3:44:52. Op de seconde af in tweeën genipt dus.
Groetjes, André
 
 

Uitslagen:

Zuiderzeemarathon
André Boom 3.44.52

Vorig verslag
| Terug naar verslagen 2008 |
Volgend verslag
Schrijf mee!
redactiewebsite@kombijsport.nl