Waterland halve marathon en 10 km Monnickendam 1 juni 2008

 Om half negen vertrokken José en ik naar Monnickendam voor de Waterlandloop. Waarom hadden we het in vredesnaam afgesproken, ik wilde me nog even omdraaien in mijn warme bed, dat na een feestje met champagne en wijn zo heerlijk aanvoelde. ’s Nachts sliep ik pas laat door het enorme onweer. Eenentwintig, tweeëntwintig… hoeveel tellen zaten er tussen het licht en de klap? Het kwam dichterbij, was weer veraf en leek terug te keren. Maar nu op de vroege zondagmorgen was het in elk geval droog en nog niet heel warm, dus mooi loopweer.

Het bleek een bijzonder baan te zijn: van gras en veel groter dan onze 400 m. De start ging wat rommelig. Jaap stond al klaar om te vertrekken toen we op het laatste nippertje 100 meter verder moesten gaan staan. Temidden van enthousiaste lopers hoorde ik geen startschot. Er was ook geen startpistool vertelde Jaap na afloop. Er waren ook geen chips, maar zelf de tijd in de gaten houden is ook geen probleem, alleen vergeet ik na binnenkomst altijd het horloge weer te stoppen omdat ik dan zo bekaf ben. Een echte loper gebeurt dat natuurlijk niet, ik moet nog veel leren.

Het traject was prachtig, eerst door straten met stralende rozenstruiken, maar al gauw liepen we over de dijk, tussen weilanden door met eenzame boerderijen en enkele mooie huizen waar een geheimzinnige damp over hing. Daar was de kerk al, waar de we bijna in botsing kwamen met de kerkgangers in plechtstatige, zwarte kledij. Ik meende ook nog instrumenten te herkennen van een orkest. Naast het geestelijke was er ook het praktische: water en sponzen. Iedereen dacht dat dit het 5 km punt was, maar nee nog zo’n 500 meter verder op was het keerpunt en kwamen we opnieuw langs de kerk met het stichtelijke water.

Ik liep alleen. José was al snel goed op stoom en veel te snel voor mij. Blijkbaar liep niemand mijn tempo. Op de laatste km’s hoorde ik een hele tijd iemand achter mij aansloffen, maar die hield mij tenslotte niet bij! Wel een lekker gevoel, dat ook ik wel eens sneller loop dan een ander. Waar denk je aan onderweg als er niets te praten valt. Recht op lopen. Om je heen kijken en niet aan de km denken, want ik reken me altijd rijk. Het zou geen PR worden, dat voelde ik na 7 km wel. Of zou ik het met een paar seconden nog redden? José spoorde me aan bij baan en zo liep ik toch nog met mooie grote zweefpassen binnen. Het applaus was niet voor mij, maar voor Jaap die al op het ereschavot stond voor de prijsuitreiking.