Marathon Leiden en Hoorn,Twiskemolenloop en Marikenloop zondag 18 mei 2008

Hoofdrekenen bij de Twiskemolenloop 
Deze loop hoort nog niet bij het rondje Mokum, volgend jaar pas. Dus voor de stempel op mijn kaart deed ik het niet, het leek me gewoon een prachtige omgeving om te lopen. Ik had op Terschelling tijdens mijn vakantieschrijfweek veel geoefend, zodat het beter zou gaan dan in Enschede. Daar probeerde ik bij mijn familie een PR te halen, maar helaas het was er veel te heet.
Vandaag was het weer geweldig: een zonnetje, nog niet te heet en een frisse wind. Ruim op tijd arriveerden we in Landsmeer bij AC Waterland. Ik was wel een beetje verbaasd over het overvolle parkeerterrein 40 minuten voor de wedstrijd, maar bij de inschrijving zou blijken waarom. 
De start was om half elf en niet elf uur, waar wij op gerekend hadden na het raadplegen van de site. Snel spullen in de kleedkamer achterlaten, de chip op de schoen zetten en naar het toilet. Nog net op tijd voor de start, zonder in te lopen. Geen Kombij’ers gezien helaas, zelfs Sjef niet.

De route was prachtig, de kilometers goed aangegeven, maar door de snelle start had ik mijn stopwatch te laat gestart, misschien moest ik er een minuut bij optellen. Zo bleef ik de hele race bezig met optellen, aftrekken, delen en de ronde tijden per kilometer berekenen. De eerste kilometers moesten we flink tegen de wind in, maar het ging lekker. Later werd die blauwe lucht met uitbundige zon, bijna geen schaduw, en wind in de rug wel erg warm, naar mijn gevoel een tropische 26 graden. Gelukkig op5 km water; eerst maar eens een flinke plens over mijn nek en rug en dan nog een paar slokken. Na zo’n 7 km kregen we gezelschap op de fiets van een aardige dame met oranje hes van de organisatie: de bezemwagen, begreep ik toen ik hoorde tegen haar collega’s verderop iets hoorde zeggen over de laatste dames. Nee, ze had geen water meer voor me, maar als ik rechtop liep zou dat nieuwe energie geven. Liep ik niet recht op? Inderdaad door de hitte liep ik te sloffen en vooral naar het asfalt te kijken. Rug recht, hoofd omhoog, kijken naar het water, de duikers onderweg, een paar kinderen en wazig kijkende Japanse toeristen hielp echt. Met nieuw elan ging ik de laatste kilometers in. De tijd was op mijn horloge 58 minuten: hoeveel hadden we nog te gaan en hoeveel moest ik er nog bij optellen. Weer hoofdrekenen met twee onbekenden deze keer.

Met een oververhit brein en benen die vanzelf alsmaar verder gingen, draaiden we de baan op. de laatste ronde, plotseling ontwaarde ik de klok bij de finish: 1.01 en nog wat. PR, PR, PR schreeuwde ik tegen Tony die voor mij liep. Ik passeerde haar met grote stappen en vloog door om voor het toch nog te halen een PR.

Daarna moest ik even plat, maar herstelde snel, we liepen nog een rondje voor de cooldown, en ojee, ik passeerde opnieuw de mat met mijn chip. Zou de computer nu van slag zijn ? helaas deze keer geen medaille, er gaat geld uit onze naam naar een goed doel (Kidschain, stichting voor kinderen met suikerziekte), en onze cijfers gaan in de analen bijgeschreven worden. In Enschede was het 5 graden warmer, dat scheelde dan 1 minuut per graad in tijd.