08 en 09-12-2007 Boscrossmarathon Diever en Haarlemmermeercross Hoofddorp

Jaap, Theo en Jan trotseren modder tijdens, wat men noemt, de zwaarste marathon van Nederland. De drie Kombijers eindigen allen in de top 6 van het eindklassement.

Jan Mulder doet via internet verslag van het opnieuw modderige
marathonavontuur in Diever:

"Hoi allemaal,
Afgelopen zaterdag was het weer zover. Ik mocht weer meedoen aan de jaarlijkse boscrossmarathon van Diever. Het is inmiddels 3 jaar geleden dat ik daar met ontzettend veel plezier mijn eerste moddercrossmarathon liep, en gisteren was het dus mijn vierde keer dat ik in dat kleine Drentse plaatsje van start kon gaan voor ruim 42 km door de blubber. Het had "s nachts en "s ochtends nog lekker hard geregend, zei de speaker, wat het parcours nog natter, glibberiger en gladder had gemaakt dan anders. Dat beloofde wat.

Van Kombij waren dit keer ook Theo Woldberg en Jaap Koning mee. Voor Theo was het zijn eerste keer in Diever, voor Jaap weliswaar de tweede keer (want twee jaar terug liep hij al eens 32,7 km met me door de Dieverse bossen) maar deze keer ging ook hij voor de marathon.

Omstreeks tienen zijn we in het Dingspilhuus, het plaatselijke gezellige sportcentrum waar het altijd naar erwtensoep ruikt.

We schrijven in voor de marathon en ik koop, voor ik het weer vergeet, alvast een medaille, hetgeen me op een kritisch commentaar komt te staan van één van de andere deelnemers: "Je koopt vooraf toch geen medaille? Eerst de wedstrijd uitlopen en dan pas heb je er recht op," zegt hij bits. Ik antwoord dat ik de marathon, die bestaat uit 4 rondjes van 10.550 meter, heus wel ga uitlopen, net als de vorige drie keer. Maar ik wil de medaille niet vergeten, zoals na de eerste twee keer. Bovendien, als je in Diever eerder uitstapt, dan word je gewoon in de uitslagen van de kortere afstanden opgenomen. Dan krijg je ook dezelfde medaille. Waar een mens zich druk over kan maken...

Mooi op tijd zijn we bij de start/finishlocatie (11.00 uur) aanwezig. Toch weer veel deelnemers, constateren we, gelukkig vooral voor de kortere afstanden, want de marathon in Diever is pas echt leuk als je die niet met veel andere mensen loopt.

Theo, Jaap en ik nestelen ons een beetje voor in het startvak en dan worden we door de wethouder weggeschoten. De eerste honderden meters zijn nog wel verhard, maar daarna lopen we 10km lang over glibberige en met kleine heuveltjes en boomstronken uitgeruste bospaadjes. Jaap en ik hebben afgesproken om in het begin vooral niet te hard van stapel te lopen. Jaap heeft nog wat angst voor de 42,2 km en hij wil een keer een marathon echt "lekker", dus zonder pijn, uitlopen. Hij blijft voor de zekerheid dus achter mij lopen, terwijl hij volgens mij veel sterker is dan ikzelf.

Het tempo ligt in de eerste 5 kilometers op 24 minuten, wat voor een cross nog best snel is. Maar het gaat lekker en ik voel me eigenlijk heel sterk, ondanks mij niet-super voorbereiding. Ik heb drukke weken op mijn (nieuwe) werk achter de rug, weinig slaap en ook iets te weinig trainingen. Ik was vooraf een beetje bang. Twee weken geleden liep ik mezelf, tijdens de laatste langzame duurloop van 28 km in en om Eerbeek, nog helemaal kapot achter een ontketende Jaap, die toen zo veel sterker dan ik was.

Voor vandaag hebben we afgesproken dat we, als één van ons voelt dat het sneller kan of langzamer moet, ieder onze eigen weg gaan. In het begin lopen we dus wel bij elkaar. Theo blijft tot ons plezier ook gezellig bij ons in de buurt.

Slalommend door het bos vinden wij onze weg, nou ja "weg". Het is weliswaar droog en lekker loopweer vandaag, maar de ondergrond is nat en glad en er liggen overal plassen en boomstronken. Het is echt zoeken naar de ideale lijn, als die er vandaag al is. Op sommige stukken is het een regelrechte blubberzooi. Ik loop met mijn na de eerste plas al doorweekte schoenen soms maar gewoon dwars door de blubberplassen heen; soms dreig ik door de slurpende moddermassa een schoen te verliezen, maar gelukkig gebeurt dat steeds net niet. Theo en Jaap lopen volgens mij vaker dan ik om de plassen heen. Maar aan de zijkanten is het soms nog gladder dan midden in de plas. Jaap valt vandaag twee keer, Theo gaat ook 1 keer helemaal onderuit in een plas en ik heb vandaag geluk: wel veel slippen maar geen valpartij voor mij.

In de tweede ronde, die we met zijn drieën na ongeveer 51 minuten ingaan, worden we ingehaald door een amechtig hijgende jongedame die desgevraagd aangeeft dat ze vandaag 3.21 wil gaan lopen. Theo, die altijd heel veel energie, vrolijkheid en hulpvaardigheid met zich meeneemt, meldt zich bij haar spontaan aan als haar persoonlijke haas en hij loopt met de snelle jongedame mee op. Hij zegt Jaap en mij nog wel gedag en wenst ons succes. Het tweetal gaat ervandoor en neemt binnen vijf minuten honderd meter voorsprong. We denken: die zien we nooit meer terug, maar als even later de klimmetjes in het bos weer opdoemen en dus weer andere krachten (beenspieren) aangesproken moeten worden, lopen Jaap en ik snel weer in op Theo en de jonge hinde.

Halverwege de tweede ronde hebben Jaap en ik Theo en Majet (zo heette ze) toch weer te pakken. Majet heeft het echt zwaar en Theo, die nooit last lijkt te hebben van moeheid, blijft nog even bij haar.

Aan het eind van ronde twee, precies dus op de helft van de marathon die Jaap en ik in 1.42.30 afleggen, neemt Theo toch maar afscheid van de instortende Majet (ze eindigt uiteindelijk in een tijd van 4 uur...). Theo komt weer gezellig bij Jaap en mij lopen.

Aan het begin van de derde ronde voelt (en zegt) Jaap dat het verstandig is zijn tempo iets lager te leggen. We spreken af vanaf dat moment ieder ons eigen tempo te gaan lopen. We nemen voor een plaspauze van Jaap afscheid. Theo blijft wel achter me lopen maar Jaap doet vanaf dan iets rustiger aan.

Diever is klein maar de verzorging tijdens de moddercrossmarathon is groots. Na iedere 3800 meter staat er in het bos een gezellige verzorgingstent met warme thee, sportdrank, cola, bananen en koek. Heerlijk, want op bananen en cola loop ik toch het lekkerst. Zo ook vandaag.

Theo en ik komen in 2.32 door na de derde ronde. Nog maar 1 rondje van ruim 10.5 kilometer. Ik heb het op dat punt even moeilijk, maar gelukkig worden we aangemoedigd door onze zaterdagloopmaatjes Agnes , Lucie en Mark. We horen dat Jaap op ongeveer een minuutje achter ons zit. Jaap zit er bij het ingaan van de vierde ronde echt bijna doorheen, zo hoor ik later, maar hij besluit na een halve kilo bananen naar binnen te hebben gewerkt, toch zijn hele marathon af te maken. Klasse!

In de vierde ronde beginnen de klimmetjes echt lastig te worden. De relatief vele bochten en slingerpaadjes nemen we veel voorzichtiger dan eerst, want onze benen zijn veel vermoeider dan in het begin en dus is het lastiger om onevenwichtigheden te corrigeren. Ik ben ook al niet echt lenig, dus dat op en neer gaan kost me moeite. Maar toch blijf ik redelijk in het tempo, wat me op zich veel moraal geeft.

Bij een grotere klim na ongeveer 38 kilometer hoor ik Theo achter me roepen dat zijn benen volgelopen zijn en dat hij het rustiger aan gaat doen. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik dacht dat Theo steeds voor de beleefdheid achter me had gelopen, maar toen Theo een tempootje lager moest gaan lopen, dacht ik helemaal: tjee, wat heb ik een goede dag vandaag! Als ik zo doorloop, dan ren ik vandaag mijn snelste tijd ooit in Diever. En ik was al zo blij met mijn 3.28 van vorig jaar. Ik liep de laatste 4 kilometer weer eens ouderwets in een roes, met vleugels wel te verstaan, zonder dat ik het gevoel had moe te zijn.

Met een vrolijke eindspurt, en aangemoedigd door Agnes en Fred, kwam ik na 3 uur, 25 minuten en 38 seconden over de finish. Mooi 3 minuten sneller dan ooit in Diever. Twee minuten later kwam ook Theo lachend over de finish en zes minuten later konden we een juichende Jaap aanr de finish verwelkomen. Iedereen was heel blij en in hosanna-stemming, want: wie in Diever de boscrossmarathon voltooit, is, ongeacht de tijd, een held!

Na afloop hebben we nog gezellig samen warme chocomelk gedronken en later nog in Vierhouten gegeten. Het was opnieuw een superleuke feestdag.

Hartelijke groeten,
Jan Mulder"

"Al lopend vandaag bedacht ik mij dat ik ‘helemaal’ ben vergeten te melden dat ik afgelopen zondag in Hoofddorp heb gelopen. Het was weer ouderwets (hoewel er weer een klein stukje gras in schelpenpad was omgezet). Het had gelukkig flink geregend de dagen er voor, dus er was voldoende te glibberen. Na een parcoursverkenning besloot ik toch mijn spikes aan te trekken. Het schelpenpad was zacht en het gras en de bochten blubberig. Wat betreft grip de juiste keus, in de bochten zette ik mijn 12 mm spikes goed in het gras en liep er zo door heen, maar voor mijn hakken achteraf niet zo’n goede keus (hak vergeten af te plakken, rechterhak helemaal open links alleen maar een kleine blaar).
Na de start even een kleine terugval, maar toen ik merkte ik dat ik weer naar voren schoof. Op die vleugels de 2e ronde is, aanhaken bij Marco Grillo, maar dat was net iets te veel van het goede. Einde 2e ronde weer laten lopen maar in 3e ronde naar Cyril Mica kunnen lopen. In de eindsprint (Sprint? Iemand die al 20 jaar aan duursport doet kan echt niet meer sprinten) helaas net verloren van hem. Maar met mijn plek, tijd en race was ik zeer tevreden. Straks lekker 2 weken vakantie, goed trainen en dan vlammen in de Phanos boscross, weer een paar plaatsjes winnen in de Kennemer cross cup?
Groet,Martin"