Marathonestafette op zondag 1 juli 2007 + foto's

Natte start maar droge finish bij jaarlijkse Estafetteloop

Klik hier of hier voor de foto"s.

Afgelopen zondag 1 juli werd op de atletiekbaan van Kombijsport de jaarlijkse marathonestafette gelopen. Ter afsluiting van het seizoen liepen leden van de atletiekclub, aangevuld met familie en vrienden, gezamenlijk de officiële marathonafstand in een tijd van ongeveer 2 uur en 36 minuten. Dat deze tijd ten opzichte van voorgaande edities wat tegen viel kwam zeker niet door de inzet van de deelnemers.
Van jong tot oud, van ervaren tot beginnende loper, allemaal zetten zij hun beste beentje voor. De weersomstandigheden waren bij aanvang van deze estafette bar en boos. Toen om 10.00 uur het startschot klonk, viel de regen met bakken naar beneden en stond de atletiekbaan blank. Hierdoor leek het meer op een waterballet dan op een hardloopwedstrijd. Omdat er ook nog nauwelijk toeschouwers waren, was het -vooral voor de eerste lopers- een zware opgave op zo"n slechte baan mooie tijden te realiseren.
Geleidelijk aan werd het droger en druppelden de overige deelnemers èn toeschouwers binnen.
De sfeer werd mede door opzwepende trommelgeluiden van onze voorzitter Bert en de opbeurende woorden van onze microfonist en voorzitter Jan (ja, wij hebben TWEE voorzitters bij Kombij) helemaal fantastisch.

Een woord van dank gaat uit naar het organisatiecomité: Aldy, Annemarie, Rita, Tessa, Monique die gesteund door Loet, Monika en Gisela "s morgens in alle vroegte al hun benen uit hun lijf liepen om alles klaar te zetten. Ook waren zij al weken van te voren in de weer om deelnemers te charteren en alles optimaal voor te bereiden.
(Reken maar dat dit veel tijd en energie kost.)

Na afloop liet iedereen zich de pannenkoeken goed smaken.

Het verslag van ons organisatiecomité:
Om 6.00 uur werd ik gewekt door een enorme regenbui en het blééf regenen. Het eerste waar ik aan dacht was de Estafette Marathon. Hoe moet dat nu? Een baan vol met plassen. Kan het wel doorgaan? Komen de mensen wel?
Om 8.00 uur stond er een ploeg klaar om alles op te bouwen. Drie partytenten die we hoopten te gebruiken tegen de zon, konden nu mooi dienst doen tegen de regen. Want het bleef regenen.
Even na half 10 druppelden (!) de eerste lopers binnen. Niet gehinderd door de regen waren er verschillende mensen al aan het inlopen. Het “startschot” werd gegeven door Agnes Weel. Cora Meere liep dit jaar de eerste 195 meter (en later nog eens 400 meter). Zij verving de zieke Sander Hulsbergen, die op zijn beurt zijn zieke zus Amber zou vervangen. Wat een pech voor ze! Maar volgend jaar hopen wij dat jullie weer van de partij zijn!
Zo de regen bleef stromen, stroomden ook de mensen het Kombij-terrein op. Een wisseling hier of daar op de lijst, de Estafette Marathon werd gelopen! Van jong tot “oud” deed zijn of haar best om zo snel mogelijk te lopen. Het was erg leuk dat er ook zoveel kinderen meededen. Na afloop kregen ze een cadeautje; een balspelletje dat uitgezocht was door Tesse Kok en Monique Bakker. Dat dit spel een succes was bleek wel, want veel kinderen (en hun ouders) speelden het spel.
De Estafette Marathon naderde zijn einde en het werd tijd om de pannenkoeken en fruitsalade klaar te zetten. De pannenkoeken smaakten prima, bleek wel. Het is “schoon” opgegaan.
Pannenkoekenbakkers bedankt! Ook dank voor de speaker, tijdwaarnemer, de fotograaf en allen die spontaan hebben helpen opruimen!
Hoewel het weer deze ochtend absoluut niet mee zat, is de Estafette Marathon toch maar weer gelopen! Geen record wat betreft de tijd, maar wel wat betreft de neerslag.
Super, dat jullie er allemaal waren!
Sportieve groet,
Aldy Piels
Rita Kuyper
Annemarie Volmer

Een verslag van één van de deelnemers:
"Je kent ze wel, collega’s die op maandagochtend vertellen welke geweldige sportieve prestatie ze nu weer geleverd hebben. Van de negen doelpunten hebben zij er acht gescoord, met twee vingers in de neus de L’Alpe d’ Huez per fiets beklommen, het kanaal over zwemmen etc. Nou, ik heb zo ’n collega en zijn naam is Sander.
“ Hé Tony, wat hoor ik, ga jij de marathon lopen?’ Vroeg hij vrijdag vol ongeloof. ‘Heb je daar wel genoeg voor getraind? Waar, welke en wanneer?’
‘ 1 juli, de Badhoevedorp Marathon.‘ Dat het een estafette Marathon is en ik maar 400 meter hoef te lopen vertel ik er niet bij. Klinkt toch leuk, meedoen aan een marathon?

Zondag ochtend, bar en boos. Maar ach, een beetje atleet stoort zich niet aan een buitje meer of minder. Toch was ik blij dat ik pas rond twaalf uur moest lopen en dat het weer beter werd. Babs en ik waren netjes op tijd en konden op advies van Els nog even inlopen. Want ja, wij als beginnelingen, hoe loop je zo snel mogelijk vierhonderd meter? Das toch heel wat anders dan ‘gewone’ rondjes draaien. Rustig inlopen, af en toe een versnelling en als je van start gaat; niet te hard. Een tikkie nerveus stond ik te wachten op mijn beurt en toen schoot door mij heen dat wij eigenlijk, stuk voor stuk, schakels waren aan een 42 kilometer lange ketting. Pittige, kleine schakeltjes die aan de hand van vader of moeder stonden te wachten op de estafettestok en het dan op een spurten zetten, grote schakels die als een goed geoliede locomotief de baan over denderden en lange slanke schakels die van start gingen als waren zij een raceauto. Zij gingen zelfs zo hard dat bij het doorgeven van de stok zij na de start/finishlijn ter plekke neerstorten door hun eigen snelheid.
Een beetje geïntimideerd was ik wel. Wat een tijden. Nou ja, meer dan mijn best doen kon ik niet.

Het overpakken van de stok ging goed, dat scheelt weer een paar seconden dacht ik. Rustig aan beginnen? Naaaaaaaa Els, dacht het niet. Zo hard ik kon liep ik over de baan en de laatste 100 meter liepen José en Babs met mij mee. Ze schreeuwden dat het hartstikke goed ging. O ja? Is dat zo? Ik zag en hoorde niks, was gefixeerd om een persoonlijk record neer te zetten. Niet zo moeilijk als beginneling. Toen Jan via de speaker vertelde dat ik 1 minuut en 43 seconden een snelheid van 14 kilometer per uur had drong het tot mij door dat dat lang niet slecht was.
Trouwens Badhoevse schakels, reken even mee; wij, Kombijers, hebben gezamenlijk een gemiddelde snelheid gelopen van zo ‘ n 17 kilometer per uur. Bravo! Ik persoonlijk heb geen enkele zwakke schakel gezien die middag. De sfeer was gezellig, de organisatie perfect en de pannenkoeken na afloop waren ter compensatie van het slechte weer een pleister op de wonde.

‘ En, en, en? ‘ Was het eerste wat Sander mij maandagochtend vroeg.
‘ 2 uur, 36 minuten en 53 seconden.’ Best snel in je eentje dacht ik erachter aan. Verbijsterd keek hij mij aan en lachend gaf ik hem het mailadres van Kombij zodat hij met eigen ogen kon zien welke prestatie er door zo ‘n 90 Kombij schakels geleverd was.
Tony Schrama"

De foto"s zijn ook te bekijken via een van de links op de homepage.