Marathon van Barcelona op zondag 26 maart 2006

Jan Mulder voltooit trainingsmarathon in warm Barcelona.
Rosa, Annemarie, Netty en Els op de 10 km gefinished.

Onze verslaggeefster bevindt zich nog in Barcelona.
Van daaruit een berichtje dat Rosa, Annemarie en Netty onder bijzonder warme omstandigheden goede tijden hebben gelopen. Hoewel Annemarie niet helemaal tevreden was.
Deze drukbezochte wedstrijd was onderdeel van de Marathon die om 09.00 startte. Ondanks het vroege uur, ook nog eens ingang van de zomertijd, was het al behoorlijk warm.
Jan Mulder liep de klassieke afstand van 42 km, min of meer als voorbereiding op de Utrecht Marathon. Hij heeft het(denk ik) echter best wel zwaar gehad, want hoewel volgens de beschrijving volkomen vlak, zaten er behoorlijke hoogteverschilletjes tussen.
Toen wij (Netty en Els) hem zagen, kon hij nog wel een vrolijke "high five" geven.

Jan vloog maandagochtend vroeg alweer terug en meldde de redactie na terugkeer het volgende.
"Inderdaad, erg warm was het wel daar in Barcelona, en heuvelig ook. Eigenlijk te warm en te heuvelig voor een goede marathon, maar het was ook heel bijzonder. Ik had dit evenement voor geen goud willen missen.
Het parcours voerde werkelijk langs alle toeristische trekpleisters en monumentale hoogtepunten van de stad, van Plaza d"Espanya, via Stadion Camp Nou naar Plaza de Catalunya, van de Sagrada Familia van Gaudi via de Av.Diagonal en de lange strandboulevard naar de oude binnenstad en van de drukke Rambla naar de finish op Plaza d"Espanya, met een fraai uitzicht op het Palau Nacional bij de Mont Juïc.
Ik vond het allemaal prachtig, vooral natuurlijk omdat ik er tijdens de marathon, die ik als training voor de marathon van Utrecht beschouwde, een voor mij min of meer toeristisch tempo op nahield. De eerste helft liep ik vrij ontspannen in een overigens puffende en zwoegende stoet met lopers. Er waren ruim 6000 deelnemers, las ik. Ik liep in het begin 5 minuut 5 per kilometer en ik dronk veel vanwege de warmte. Echter, ik dronk zo veel dat ik in het begin zelfs twee sanitaire stops moest plegen. Dat gebeurt me in een wedstrijd hoogst zelden en nu twee keer!
Bij 10 kilometer stond Daniëlle aan de kant. Zij zorgde voor aanmoedigingen, een extra flesje water en ook nog voor een leuke actiefoto. Ik stopte even, maar ging daarna snel en vrolijk door, genietend als een echte toerist in Barcelona. Ik kwam op het 21,1 km punt (als 2011e loper, las ik later) door in 1.48. Ik gaf toen ietsje gas, want moe was ik zeker nog niet. Het werd zo een aardige inhaalrace, want een heleboel lopers gingen juist veel langzamer. Maar omdat ik ook wilde blijven genieten van de hele entourage van de loop, bleef ik op een (voor mij lekker stevig) duurlooptempo lopen, ongeveer 4 minuut 55 per kilometer, dus nog geen echt wedstrijdtempo. Het tweede deel liep ik eerlijk gezegd nog iets lekkerder dan het eerste deel, kennelijk was het iets hogere tempo meer mijn smaak. Ik bleef ook volop genieten van de prachtige omgeving (en van de medelopers die 1 voor 1 afhaakten; tja, geen beter vermaak dan leedvermaak...).
Bij kilometerpunt 38 stonden daar ineens Els en Netty vrolijk aan de kant naar me te zwaaien. Wat een verrassing. Ik wist dat ze ook in Barcelona waren, maar we hadden elkaar door onze drukke eigen programma"s nog niet gezien. Els en Netty moedigden mij uitbundig aan (dank!). Ik liep wel door, maar kon nog net vragen hoe het hen was vergaan op de 10 kilometer die zij hadden gelopen. "lekker, warm, 53 minuten" hoorde ik ze nog roepen. Na ruim 41 kilometer stond Danielle weer aan de kant. Ze maakte andermaal een foto van me, maar haar aandacht ging meer uit naar een loper die net voor mij met een heel grijs gezicht ter aarde was gestort. Gelukkig waren er snel politiemensen en een ambulance ter plaatse. Gelukkig kwam ik wel fris over de finish na 42,2 km. Ik finishte als 1260e deelnemer. Had ik mooi bijna 750 mensen ingehaald in de laatste 21 kilometer. Een kicks voor niks. Ik was na 3 uur 31 natuurlijk best moe en een beetje stijf (zoals na een stevige duurloop) maar zeker niet uitgewoond. Ik nam na de finish trots mijn medaille in ontvangst en liep toen snel terug naar ons hotel om de hoek.
Drie kwartier later was ik heerlijk gedoucht en omgekleed, klaar voor wederom een middagje sight-seeing en wandelen door dat prachtige Barcelona."

Inmiddels zijn alle vier de loopsters ook weer in Nederland aangekomen.

Hier het verslag van Netty:
"Het was vroeg opstaan met de ingang van de zomertijd, maar wel lekker want het was nog niet zo warm.
De start was bij de magische fontein die we de avond ervoor nog zo mooi aan het werk hadden gezien met prachtige kleuren en mooie muziek. Els had ervoor gekozen om in verband met de drukte op het parcours geen "tijd" te lopen maar gezellig met mij mee te gaan. Dat betekende dat Els de hele tijd kon vertellen wat ze allemaal zag onderweg en ik alleen maar terug kon knikken. En passant haalde ze ook nog water en spons.
10 KM en marathon startten gelijktijdig. (Het 10 kilometer parcours was gelijk aan de eerste 10 kilometer van de marathon). Volgens de website was de route vlak, maar bij 3 kilometer was er een heuvel die me behoorlijk wat moeite kostte. Daarna voor mijn gevoel steeds vlak of lichtjes dalelend. Een hoogtepunt was het passeren van het Barcelona stadion Camp Nou.
Lekker gelopen in 52.15.
Na de finish even bijgepraat met Anne-Marie en Rosa, daarna omgekleed en de finish van de marathon gezien (Op de terugweg zaten we in het vliegtuig met de nummers 1 en 2).
We wilden Jan nog even aanmoedigen en hebben het parcours vanaf de finish gevolgd op weg naar het hotel (lag aan de route). Bij de Ramblas kwamen we hem tegen, ola-adios.
We hebben wat leed aan ons voorbij zien komen: mensen met kramp, voorbij strompelende types, iemand liggend op de grond en zelfs een Keniaan die amper meer vooruit kwam.
Eenmaal gedoucht en omgekleed weer buiten was er van de marathon in Barcelona niets meer te zien dan de blauwe lijn die overal in de stad opdook.
Netty"

En Annemarie.....
"Vrijdagmiddag 24 maart vloog ik om 12.20 uur naar Barcelona om samen met Rosa mee te doen aan de 10 km die georganiseerd werd naast de Marathon van Barcelona.
Rosa was al eerder die dag vertrokken richting Barcelona en zij wachtte mij op.
Koud een uur in Barcelona en mijn portemonnee werd gerold. Zeg niet dat het je nooit zal overkomen, het gebeurt gewoon waar je bij staat. Gelukkig had ik mijn mobiel en paspoort nog. Direct naar huis gebeld en in geen tijd was alles geblokkeerd. Op naar het politieburo dan maar om aangifte te doen. Wat fijn dat Rosa er was, zij kon namens mij het woord doen. Er waren (veel) meer mensen slachtoffer geworden van zakkenrollers, helaas, dus drie uur later konden wij pas het politieburo verlaten. Ondertussen was familie van Rosa gearriveerd om ons op te halen en gelijk werden wij uitgenodigd om zaterdagavond te komen eten.
Eenmaal op de plaats van bestemming aangekomen, direct naar de bar om Rosa’s vrienden te ontmoeten en me te storten op een overheerlijke Rioja! Zoals een echte spaanse pas laat aan het avondeten, ook weer met heerlijke wijn. Dat voelde ik goed de volgende ochtend, het was laat geworden en dan de drank, een combinatie die Annemarie geen goed doet! Maar het was wel erg gezellig. Zaterdag in Barcelona rondgestruind, lekker langs de boulevard gelopen, lekker gegeten. Zaterdagavond dus gegeten bij familie van Rosa, werkelijk fantastisch! Allerlei schelpdieren, zalm en niet te vergeten paella. En dit keer bestond de alcoholische drank uit Cava, een soort champagne. Heerlijk fris. Volgegeten en veel te laat weer in bed.
De volgende ochtend om half zeven liep de wekker af. Aangezien de klok een uur vooruit gezet was die nacht, dus nog een uur minder geslapen! Snotverkouden en met keelpijn werd ik wakker Voorzichtig zei ik tegen Rosa dat ik het waarschijnlijk niet zou redden die 10 km.
Maar Rosa, altijd positief, wuifde dat weg. Natuurlijk zou ik het halen!
Door haar beide zoons en schoondochter werden wij naar Barcelona gebracht waar het al gezellig druk was. Even ingelopen en toen naar het startvak. Rosa had me al verteld dat de eerste 5 kilometer er veel stijgingen zaten in het parcours. Met dat in mijn oren geknoopt, snot in mijn hoofd en drank (althans de resten ervan) in mijn lijf heel langzaamaan begonnen.
Voorbij Camp Nou zou de weg wat vlakker worden. Dus naar dat punt zag ik wel uit.
Wat een mensen zeg, erg veel Nederlanders ook. Dit keer had ik besloten ook van de omgeving te genieten (normaal loop ik met oogkleppen op). “Die Annemarie, dacht ik onderweg. Loopt ze daar in haar Kruidvat-pakje op de Diagonal in Barcelona!” Ondertussen had ik het behoorlijk warm gekregen, dus het flesje water ging deels door de keel en deels over het hoofd. Met de finish in zicht dacht ik dat ik wel iets sneller kon gaan lopen, maar al gauw kwam ik er erachter dat ik weer op een licht stijgende weg liep. “Dan niet”, dacht ik en zakte weer af. Ik hoopte het rond een uur te lopen, maar het werd helaas wel 1.03.06.
Els, Netty en Rosa waren al gearriveerd en we hebben nog even staan praten. Toen nog even naar de eerste binnenkomers van de Marathon gekeken en daarna weer op huis aan om te douchen. ’s Middags met de kinderen van Rosa in een dorpje in de bergen gegeten en na terugkomst zouden wij bij een broer van haar koffie gaan drinken. Heb echter geen koffie gezien! Wel heerlijke Cava en gebak. Daarna weer naar de bar voor een heerlijke Rioja en om 22.00 uur nog met z’n allen een hapje gegeten. Afscheid genomen en gauw naar huis om te slapen want maandagmorgen zouden wij om 6.30 uur opgehaald worden om naar het vliegveld te gaan Om 12.00 uur waren wij beide weer op Nederlandse bodem.
Het was een geweldig weekend! Aanvankelijk stond het in het teken van de 10 km loop, maar dat is bijzaak geworden. Ik heb hele lieve gastvrije Catalaanse mensen ontmoet in een plaatsje even buiten Barcelona. Even kunnen genieten van een heerlijke temperatuur. Ik kan zeggen dat het in alle opzichten een warm weekend is geweest!
Groet,Annemarie"