Louis Vinkloop Atos Amsterdam en Spaarnwoudeloop op zondag 19 maart 2006

Lange afstandlopers verzameld in Spaarnwoude.

"Vandaag hebben Jan en Jaap me naar een nieuw PR op de 30km gehaasd (of was het ‘gesleurd’?). Eigenlijk had ik me voor de 30 ingeschreven om mezelf na een paar maanden met blessureproblemen te testen op een langere afstand. Bij de start zag ik Allaaddin, Henk, Tom Jaburg, Jan, Jaap en Gilles. Al meteen namen de laatste drie wat voorsprong, maar ze deden het rustig aan in verband met de komende marathons (Barcelona al volgende week geloof ik?). Ik sloot me aan bij een groepje dat een voor mij prettig tempo liep (later bleken het 20km lopers te zijn) en halverwege de tweede ronde kreeg ik Jan (herkenbaar aan zijn flitsende nieuwe Kombij tenue, dat merkwaardig genoeg als twee druppels water op dat van mij leek), Jaap en Gilles in het vizier. De 20km-ers liet ik gaan en ik sloot met bij de Kombij-ers aan. Als snel werd me de vraag gesteld wat eigenlijk mijn PR was, dus niets vermoedend antwoordde ik 2:22. Toen moest ik er aan geloven, want Jan en Jaap namen me vervolgens op sleeptouw. Gilles liep in eigen tempo vlak achter ons.
Na twee ronden kwam voor mij de 2:18 in beeld en dat zweepte met name Jan op tot het enthousiasme van een doorgewinterde coach. Of ik wilde of niet, ik moést hem op de hielen blijven zitten; hij adviseerde mij zelfs letterlijk om een studie van zijn hielen te maken. Na 27 km was ik daar echter helemaal op uitgekeken en ook de psychologische opkikkers in de trant van ‘de volgende kilometer is een hele korte’ en ‘wat zullen we vanavond een mooi verslag krijgen’ konden me gestolen worden: ik zat stuk. Jan en Jaap werden in mijn verbeelding tot twee met drietanden gewapende duvels die me langs alle hoeken van de hel joegen terwijl ze zelf ontspannen met elkaar aan het babbelen waren. Maar het resultaat was wél dat ik over mijn inzinking heen kwam en uiteindelijk bijna 4 minuten onder mijn PR finishte op ongeveer 2:18:40. Dus mannen, bij deze nogmaals mijn dank!
Groetjes,André"

"Hier volgt een kort verslag van een desastreus verlopen wedstrijd. Als je alleen naar de cijfers zou kijken, zou je wellicht zeggen "keurig aan het schema gehouden", immers over drie weken is de marathon van Rotterdam, dus nu een rustige duurtraining. Mijn eindtijd van net onder de 2 uur 50 minuten duidt er ook op dat ik deze loop als een duurtraining heb beschouwd, zou je denken. Niets van dit alles. De waarheid is dat ik stiekem onder mijn PR van 2 uur 26 minuten en een beetje wilde uitkomen en dacht met Henk en Alladin dit plan tot uitvoering te kunnen brengen. De eerste doorkomst na 10 km was in 50 minuten rond. Dus nog niets aan de hand. Na 15 km echter werden de benen al opvallend zwaar. Gewoon doorlopen dan komt dat wel goed. En daar leek het ook wel even op want de tweede doorkomst, na 20 km, was in 1 uur 39 minuten. Maar toen bij 21 km moest ik mijn maten laten gaan. Waarom? Dat zal ik uitleggen. Ik kwam toen niet alleen de man met de hamer tegen, maar ook zijn vrouw, twee beren van zoons, een draak van een dochter en als klap op de vuurpijl zijn honderdvijftig kilo wegende schoonmoeder. Om de kilometer dook er wel een van deze familieleden uit de bosjes op om de ene keer in mijn kuiten te bijten en de andere keer op mijn rug te springen en dan een paar kilometer mee te liften. Daar was die schoonmoeder nogal goed in. Het ergste was dat ze telkens het vocht en voedsel van mij afpakten om het vervolgens voor mijn neus langzaam op te drinken en op te eten. In gewoon Nederlands dus, krampverschijnselen, een niet te stillen dorst en een extreem gevoel van honger, en dat tezamen levert dan op vermoeidheid in de zoveelste macht. Ik heb het gered, maar daar is ook alles mee gezegd. Maar gezegd moet het wel worden. Soms gaat het goed of zelfs fantastisch, maar dit hoort er ook bij. Het is vooral leerzaam. Het leert je dat je lijf een wonderlijk machine is, die zelf aangeeft wat wel en niet kan. Vandaag kon het even niet.
Groet,Tom "

"Ben een beetje laat met mijn verslag, maar ik moest gisteren direkt door naar mijn werk. Zoals André al zei, hebben we elkaar allemaal nog gezien voor de start. Ik had het geluk dat ik lekker bij Tom en Allaadin kon blijven. Doordat je met z"n drieën loopt gaat het best lekker. We hielden een constant tempo aan en dat voelde de hele weg wel goed aan. We nodigen Tom uit om mee te lopen in de Leidsche Rijn Marathon, want hij weet de aandacht van de familie "Hamer"mooi af te leiden. Het valt niet mee om zo"n laatste ronde van 10 KM te lopen met die hele familie achter je aan. Gelukkig hadden wij er geen last van. Alaaddin heeft mij prima "gehaast" tot 24 Km. Daarna moest hij iets versnellen om lekker te kunnen lopen. Ik kon lekker constant doorgaan en zelfs nog wat versnellen toen ik doorkreeg dat ik mijn PR zou kunnen verbeteren. Kwam uiteindelijk niet eens zoveel achter Alaaddin binnen. Net na de finisch kwam ik de drie musketiers Jan, Jaap en Gilles al weer opgefrisd tegen. Binnen stond Andre nog na te glunderen. Op de terugweg naar de auto kwamen we de zwaar teleurgestelde Tom tegen. Zo zie je maar weer wat een verschillende emoties zo"n loop op kan roepen. Ik dacht "s ochtends aan een tijd van 2.40 maar kwam dus uit op 2.29.42 PR!!! Al met al een lekker gevoel er aan over gehouden. Geeft vertrouwen voor April. Allaadin en Tom bedankt.
groeten Henk"


Ook in Amsterdam Noord waren Kombijers actief.
"Zondag.............19 maart 2006, vroeg uit de veren (hetgeen wij natuurlijk graag over hebben voor onze hobby) want om 11.00 uur start de 3e Louis Vink Loop. Wie was Louis Vink eigenlijk?(Louis Vink was de trainer van Atos maar IS nog springlevend red.) Het parcours was mooi, lekker rustig (net alshet weer) en alles goed georganiseerd. Bij de 3 km had ik opeens een hijger in mijn nek, bleek de 1e loper van de 5 km te zijn die 5 minuten later dan wij gestart was. Het keerpunt voor deze loper (en uiteraard ook voor de
overige 5 km-lopers) bleek op de 3 km te zijn. Zag er best vreemd uit: twee schreeuwende vrijwilligers die de loper er op wezen dat hij om moest keren. Wat ik wel jammer vind, is dat er een chip gebruikt werd maar bij de start lag helaas geen mat. Die chip werd alleen bij de finish gelezen. Je moest dus wel zelf je netto-tijd in de gaten houden.Van Kombij was behalve - mijn grote liefde, steun en toeverlaat Theo - alleen nog Jacques Bron aanwezig. Ach het voordeel van zo vroeg starten, is dat je er weer lekker vroeg van af bent!
Paola Edixhoven"