Robert Horster zet nieuw PR neer bij Binnenmaas Triathlon

Kombij"s enige triatleet Robert Horster deed op 20 augustus mee met de Binnenmaas Triathlon in de buurt van Rotterdam. Hij verbeterde zijn oude persoonlijke record met ruim 4 minuten.

Robert stuurde het volgende persoonlijke verslag naar de webredactie:

De Binnenmaas Triathlon (kwart afstand: 1000m/40km/10 km) werd dit jaar voor de 25e keer gehouden en voor deze jubileumeditie hadden 127 mannen en vrouwen de moeite genomen naar Binnenmaas, een dorpje onder de rook van Rotterdam, af te reizen. De achtste of sprinttriathlon (500m/20km/5km) telde niet minder dan 146 deelnemers. Volgens de spreekstalmeester van de dag een record voor beide disciplines.

De zwemstart was, zoals altijd, "fast and furious". Het is redelijk normaal om over de eerste 300 meter of zo verschillende malen een voet of een elleboog tegen het hoofd te krijgen. Je mag je gelukkig prijzen als je je brilletje nog recht op je hoofd hebt zitten aan het eind van de rit. Het mocht mijn concentratie niet deren. Na de eerste paar honderd meter hervond ik mijn tempo en dit maal ging het zwemonderdeel mij, in tegenstelling tot op Texel in juli, gesmeerd af. Het scheelde wellicht dat ik niet in mijn enigszins knellende wetsuit zwom. Het water was een graad of 19, voldoende warm in ieder geval om een 1000 meter in te zwemmen zonder noemenswaardige afkoelingsverschijnselen. Dat ik mijn wetsuit niet aanhad, scheelde uiteraard ook kostbare tijd bij de zwem/fietswissel. Waar ik vorige maand al wankelend het water van de Waddenzee uit strompelde, wild om me heen grijpend op zoek naar het lint waarmee de rits van het wetsuit open gaat, sprong ik dit maal als het ware uit mijn (lange) zwembroek, van waaronder mijn fietsbroek te voorschijn kwam.

Het fietsonderdeel voert door de polders van de Hoekse Waard, voorwaar een vlak Hollands landschap! De wind was, op een briesje van 2-3 Beaufort na, afwezig. Dat was in ieders voordeel. De regen, die continu uit de lucht dreigde te vallen, getuige de donkere lucht die zich boven Rotterdam samenpakte, bleef ook uit. Het parcours is verder niet echt spannend. Er werd, gezien het grote aantal deelnemers, streng gelet op het zogenaamde "stayeren", ofte wel het in elkaars wiel hangen, en zo moest ik een paar maal zelfs afremmen of extra aanzetten om de verdenking van "stayeren" van de alom aanwezige NTB officials niet op mij te laden. (Twee jaar geleden kreeg ik nog een officiële waarschuwing! Maar, wat wil je, als het zo druk is? "Stayeren" is overigens op de Olympische discipline wel toegestaan.) In het fietsen zat voor mij de grote winst maar ik had dan ook zeer gericht op interval- en heuveltraining ingezet voor een verbetering van mijn fietstijd. Immers, hier valt de meeste winst te behalen; je zit 1 uur en 10 minuten op de fiets en dat is ongeveer de helft van totale tijd.

De wissel van fietsen naar lopen ging gesmeerd. Volgens een collega die ook meedeed en mij direct achterop kwam, "vloog ik uit het zadel". Opnieuw was hier mijn "finest hour" aangebroken want ik wist dat ik met lopen kon scoren. Eigenlijk voelde het lopen nu nòg iets beter dan op Texel maar dit kan ook slechts idee van mij zijn. In ieder geval was het met 43:29 op de 10 km geen slechte prestatie, als ik het zelf mag zeggen.

Ten opzichte van Texel heb ik op "de Binnenmaas" de eindtijd (mijn PR) met 4 minuten aangescherpt (2h27m31s). Er ligt nog één sprinttriathlon in het verschiet (die van Bloemendaal op 4 september) en daarna ga ik mij weer richten op respectievelijk de halve marathon van Amsterdam en de 7-Heuvelenloop van Nijmegen. Het wordt dan ook te koud om nog in open water te zwemmen ....

Robert Horster