Kikarun Spaarnwoude, Waterland halve marathon Monnickendam zondag 5 juni 2005

Rita, Annemarie, Ferry, Cora en Zola lopen voor het goede doel.
Netty Arendse in Monnickendam opnieuw een PR

"Vandaag de Kikarun in Spaarnwoude gelopen. Samen met Rita.
Het inschrijfgeld kwam geheel ten goede aan Kika (Kinderen Kankervrij).
De start voor de tien kilometer zou om 11.00 uur zijn. Maar het startsignaal liet even op zich wachten. Een goeie tien minuten later dan gepland hoorden we in de verte een knal; het startschot. Er waren enorm veel mensen aanwezig dus het duurde even voordat we allemaal op gang kwamen.
De loop ging over een leuk parcours door Spaarnwoude. We wisten dat er een heuvel in het parcours zat dus daar zagen we als "een berg tegenop."
Dat was niet nodig geweest want het viel reuze mee. Het was geen heuvel, maar een heuveltje. Rond de zeven kilometer zag ik op een ANWB-paddestoel
"Uitzichtheuvel 0,7 km". De moed zonk me even in de schoenen, dacht dat er alsnog een echte heuvel aankwam, maar nee hoor! Drukte om niks!
Rita kwam op ongeveer 59.10 binnen en ik op 59.25.
Wat me bij deze loop opviel is dat de organisatie wat rommelig was. Gelijk dacht ik terug aan de Dorintloop van vorige week en realiseerde me hoe goed die georganiseerd was. Alsnog mijn complimenten!
Groet,Annemarie
Zojuist lees ik op de site www.kikarun.nl dat er 1.800 deelnemers waren en dat zij in totaal 55.000,00 euro hebben opgehaald!"

"Ook wij waren bij de Kikarun dat wil zeggen Ferry 10 km in 40.35 minuten, Cora 5 km in 34 minuten (mocht ik niet doorgeven) en Zola heeft de rommelige kidsrun gedaan, tijd onbekend.
groeten Ferry"

In Monnickendam was het reuze gezellig.
Rieta Mulder en Karlien de Bruijn (resp. zuster en nicht van Jan) hadden iedereen uitgenodigd om in hun mooie woonplaats te komen lopen.
Jan, Jaap, Tom, Ruud, Els en Netty gaven gehoor aan deze oproep.
Jan, Ruud, Els en Karlien liepen de 10 km, een heen-en weer parcours. Jan, niet van plan om snel te lopen, stond op de voorste rij toen het startschot ging. Ruud wilde een snelle 5 km lopen en vanaf het keerpunt rustig uitdribbelen richting finish.
Helaas, de km-aanduidingen klopten voor geen (kilo)meter. Zodoende hadden de lopers geen flauw benul of het nu snel ging of juist langzaam. Na ca 4 km gaf hij er de brui aan, wachtte tot Els weer langs kwam en hield haar de laatste 4 km mooi uit de wind.
Els kon daardoor als eerste vrouw op de 10 km finishen. Jan, die het dus rustig aan had gedaan, bleek achteraf 3e master te zijn. Jammer genoeg kwam Karlien in haar "thuis"wedstrijd net niet binnen het uur.
Jaap, Tom, Netty en Rieta gingen voor de 21,1 km.
Jaap, die last heeft van zijn knie, besloot bij de splitsing van 10 en 21,1 km toch maar 10 km te lopen in een (voor zijn doen) rustig tempo.
Tom, ook al niet geheel fit, liep wel 21,1 maar ook erg rustig.
Netty daarentegen liep opnieuw een geweldige tijd. Ondanks de harde wind die over de Gouwzee blies en het feit dat zij bijna de hele weg alleen liep kwam zij ruim 3 minuten sneller dan ooit binnen.
Ook Rieta liep, aangemoedigd door diverse dorpsgenoten, een super-PR.
Tot grote verrassing stond er langs de kant ook nog een "Kombij-supportster". Carola de Bruin was op de fiets vanuit Badhoevedorp gekomen om de lopers aan te moedigen.

“Kombij plundert de prijzen van Monnickendam”
De klok zegt iets van 59 minuten als ik na 10,4 km binnendraaf. Achter de finish staat een fotograaf, mijn gastzusje.
Als ik mij omdraai, zie ik een zenuwachtig groepje mensen staan bij de prijzentafel. Bekende namen worden er vanaf de tafel geroepen. ‘Els Raap … Jan Mulder.’Na enkele secondes klinkt er door de luidspreker: ‘Voor de prijzenuitreiking moet Els Raap zich melden’. Dit wordt enkele malen herhaald.
Als ik toevallig langs de prijzentafel loop, hoor ik: ‘nou dan beginnen we maar’. De nummers twee en drie staan al braaf op het podium. ‘Nummer een, Els Raap!’ Het blijft verdacht stil. ‘Nummer een, Els Raap…’ Ik besluit er maar heen te gaan. Nadat ik verteld heb dat Els mij traint, mag ik de beker van het podium afhalen.
Ik heb nog geen twee stappen genomen, als ik hetzelfde groepje zenuwachtige mensen hoor zeggen ‘Jan Mulder’. En ja hoor, de omroeper heeft het er maar druk mee. Jan Mulder is ook al kwijt. Dan maar eerst de nummers een en twee op het podium. ‘En als derde, Jan Mulder.’ … ‘En als derde, Jan Mulder.’ Wederom meld ik me bij het podium. ‘Ja, Jan Mulder is echt mijn oom.’
Tien minuten later kom ik een gedouchte Jan tegen. ‘Hey Karlien, wat leuk dat je twee bekers hebt.’ ‘Ja Jan, die ene is van jou.’ ‘Nee, zegt Jan verbaasd, ze zullen wel van Els zijn.’ ‘Nee echt, zeg ik, pak hem nou maar aan.’ Jan is zo verbaasd, dat hij stilletjes naar de beker staart.
Ook Els is gevonden. “Oh, zegt ze tegen mij, dan ben jij dus mijn trainster!’
Wat blijkt, Els heeft zich vijf minuten na de prijsuitreiking bij het podium gemeld. Daar kreeg ze te horen dat haar trainster de beker alvast heeft meegenomen.
Karlien de Bruijn"

Halve marathon in Monnickendam.

Vandaag heb ik de 21.1 kilometer gelopen in Monnickendam en omstreken.
Na de stortvloed van regen van vannacht en de niet zulke mooie weersvooruitzichten voor vandaag was ik bang voor 21 kilometer kletsnat in de regen lopen. Het viel alles mee. Het was eigenlijk heerlijk loopweer. Twee keer een miezerig regentje dat het gauw weer voor gezien hield.
Voor de start en bij de finish werden we uitgebreid gefotografeerd door familie van Rieta.
We werden weggeschoten vanaf de grasbaan van AV Monnickendam.
De eerste kilometers met Jaap (deed het rustig aan) en Tom (testte zijn rug)gelopen. Van de wind nog geen last, want het parcours ging langs een dijkje dat de lopers mooi uit de wind hield.
Na de splitsing met de 10 kilometer had ik al snel de wind volledig tegen en werd het een beetje een eenzaam avontuur want niet genoeg lopers om me bij aan te sluiten, of die waren al weg, dat kan ook natuurlijk.
Het parcours was een grote ronde door Waterland, door de polder, met overal torenspitsen van omliggende dorpjes, veel weiland en dijk en af en toe door een dorpje. Niet alle kruisingen werden bemand dus het was af en toe goed opletten dat ik niet de verkeerde kant op ging.
Na kilometers tegenwind mochten we dan eindelijk de bocht om voor het laatste stukje met de wind schuin mee.
Door enthousiaste aanmoedigingen van de Kombijers heb ik er nog een eindsprintje uitgeperst en de klok stond stil op 2.04.29. Tevreden want een PR.
Carola was helemaal op de fiets vanuit Badhoevedorp gekomen om mensen aan te moedigen en na de loop zijn we met een aantal bij Rieta neergestreken voor een heerlijke en erg gezellige nazit.
groetjes Netty"