25e Marathon van Rotterdam zondag 10 april 2005

PR"s voor Ron, Nijs, Tom en Joke tijdens de Marathon van Rotterdam. Prachtige prestatie van André en Sjef!

"Blij dat wij het weer gefixt hebben. Het kost zo veel tijd en inspanning en waarom doe je het in vredesnaam.
Ik weet het antwoord niet maar als je onderweg het enthousiasme ontvangt (ook Kombijers. Heel veel dank Marijke met zwager en vriend, Paul Bakker, Jan Mulder, Agnes, Riet) Net als vorig jaar is dit gewoon geweldig. Als je dan ook nog lekker loopt is het helemaal super. De laatste 5 km waren voor mij wat zwaar maar voor de rest geen problemen. Met de trein en de bus weer naar huis met Sjef Hogenes, Ron Lechner,Tom Jaburg, Ron Wipper met vrouw en kind, Joke en ik zei de gek. Thuis lekker een vet bord papat gegeten.
Als het goed is schrijft Ton Jaburg ook nog een verhaaltje. Groet Eus"

"Fijne marathon gelopen, maar het is niet gelukt om tussen de 3:30 en 3:40 uit te komen zoals ik gehoopt had. De halve marathon liep ik in 1:47; toen zag ik al dat het moeilijk zou worden om dat doel te bereiken. Tot 38 km viel het verval nog wel mee en ik zou in 3:40 hebben kunnen eindigen als ik niet na de 38 km misselijk was geworden, mogelijk door de vloeibare voeding die ik op de marathonbeurs had gekocht en die van een ander merk was dan ik gewend ben. Toch zul je mij niet horen mopperen, want de eindtijd van 3:46:05 is toch een kwartier sneller dan vorig jaar. Alleen in Amsterdam liep ik iets sneller. Nu heb ik in ieder geval een doel voor Berlijn in het najaar: onder de 3:45!. Ik wil langs deze weg Jan (op de fiets!) en Agnes en Riet danken voor hun support langs de route. Misschien waren er nog meer Kombij supporters, maar door de drukte en mijn steeds nauwer worden blikveld heb ik die niet gezien; in dat geval: ook zij bedankt! De overige deelnemende Kombij atleten heb ik alleen vóór de start ontmoet.
André"

"Zo….. dat zit er op. Moe maar voldaan. Hoe is het allemaal gelopen (letterlijk)? Vanochtend om half zeven ging de wekker. Opstaan, pannenkoeken, douchen, aankleden en op de fiets naar het Centraal. Om 08.29 uur de trein richting Rotterdam, met een (o.a.) tussenstop op Schiphol. Daar afgesproken (in de trein) met Eus en Joke den Ouden, Sjef Hogenes, Ron Lechner en Ron Wipper. Licht zenuwachtig. Zeg maar de gezonde wedstrijdspanning. Omkleden in een soort sporthal en hup naar het startvak. Bijna elf uur, Lee Towers (live) schalt door de luidsprekers dat we niet alleen lopen (deelnemers houdt u daar rekening mee). Lichte motregen daalt op ons neer Eus, Ron Wipper en ik hadden een schema van plusminus vier uur in het hoofd. Daar gingen we. Heel erg druk (slalommen) en af en toe smalle straten, en dat was misschien helemaal niet zo erg. Je wordt zo gedwongen om niet te hard van stapel te gaan. Toch wel tot de halve marathon heel veel drukte. Ron en Eus liepen lekker relaxed al babbelend keurig onder het schema. Ik had wel moeite met het tempo en besloot het tweede deel mijn eigen weg te gaan. En dat bleek een goeie zet. Het lopen ging meteen wat makkelijker en het tempo was maar een fractie minder. Lekker doorgelopen en zat nog steeds op schema. Na het dertig kilometer punt goed blijven nadenken over houding, ademhaling en natuurlijk blijven drinken. Hoewel de pijntjes hier en daar aan de oppervlakte kwamen, het tempo er in gehouden. Maar was dat genoeg? Het doel onder de vier uur leek toch wat hoog gegrepen, nou ja dan maar net boven de vier uur. Of lukt het misschien toch? Gewoon doorgaan en niet te veel nadenken. We zien wel. Nog maar vijf kilometer. Het laatste bidonnetje leeggedronken en toen de hele riem maar weggegooid. Alle beetjes helpen. Het gaat er echt om spannen. Nog maar twee kilometer. Het moet kunnen. Bijten en niet zeuren. Na de finish mag je bijkomen, nu gewoon doorlopen. De laatste kilometer, en wil ik het redden dan moet ik het in ongeveer vijvenhalve minuut klaren. O jee, een steek in mijn zij; rustig doorademen en zowaar de steek verdwijnt. De finish is in zicht. Ik ga het redden, echt waar. Op mijn tandvlees weliswaar. Een prachtige 3:59,36! Moe maar voldaan, zoals gezegd. Aan de finish trof ik Eus. Zijn tijd 3:52,05. Ron was vlak voor hem geëindigd in 3:51,30. Keurig hoor. Hoe verging het de andere atleten? Ron Lechner in een absoluut fantastische 2:57,08. Joke in een niet minder fantastische 4:14,55 en Sjef in een geweldige 4:17,54. We mogen trots op onszelf zijn. Wat vooral niet onvermeld mag blijven is de mentale support van Agnes Weel en haar zus, die al fietsend ons atleten oppepten, Jan Mulder met bananen en nog een paar voor mij bekende gezichten van de club, maar waarvan mij de naam even is ontschoten (excuus, maar ik ben pas net lid). Op naar de volgende uitdaging. New York 6 november 2005. Be there….
Tom Jaburg"

"We hebben een heerlijk dagje buiten gehad. Het waaide behoorlijk en we hebben het onderweg ook koud gehad, maar na thee drinken uit onze thermoskan werden we weer warm.
We stonden er niet voor niets. Joke en Tom hebben we wel 4x gezien, de anderen 3x en Ron L. 2x
Onderweg hebben ook Jan M. en Paul B, Marijke, Radbout, en Reinier gestaan. Al met al veel supporters voor deze groep atleten.
Groeten Agnes"

"Wat een leuke dag hebben we gehad! Paul Bakker en ik hebben vandaag op een andere manier dan anders de sfeer opgesnoven van die prachtige marathon in Rotterdam. Vandaag waren we eens niet als lopers afgereisd naar Rotterdam maar als echte fanatieke toeschouwers. We hadden lekker onze fietsen mee, zodat we op verschillende plaatsen onze Kombij-vrienden zouden kunnen aanmoedigen. De lopers hadden het vandaag vast niet gemakkelijk: regen en wind vielen hun in de eerste twee uur van de marathon ten deel, maar daarna knapte het weer iets op. Paul en ik hadden het gelukkig niet koud en onze handen klapten we wel warm voor die duizenden moedige lopers. Wat een oneindig lange rij lopers zeg! Het viel beslist nog tegen om tussen die duizenden zwoegers de Kombijers te ontdekken. Op de Erasmusbrug zaten alle lopers nog vrij dicht op elkaar, dus in die mensenmassa konden we met de beste wil van de wereld geen Kombijer ontdekken (het wordt tijd dat iedere Kombijer weer in ons herkenbare clubtenue gaat lopen). Dan maar verderop nog eens kijken. Een mooi stekje kregen we bij het 20km punt. Een fietspad ernaast om naast de atleten te gaan rijden. Heel veel bekenden van andere clubs heb ik daar gezien, maar helaas: Ron, Eus, Sjef en Tom hebben we ook bij die tweede stek gemist. Gelukkig zagen we daar wel André en Joke. Tjonge, die zagen er nog fris uit, zeg. Daarna via het centrum en de Coolsingel, waar we Phanos bekenden als Kristijna Loonen (2.33!) en Ron Lechner (ook binnen de 3 uur!) voorbij zagen stuiven, hebben we ons laatste stekje opgezocht op het 38km-punt in het Kralingse Bos. En ja hoor, daar zagen we ze allemaal van Kombij. André had het zoals hij zelf ook al schreef wat moeilijk daar, maar hij liep toch dapper door. Knap dat hij nog zo"n mooie tijd (3.46) heeft neergezet. Toen kwamen Eus en Ron voorbij. Net Snip en Snap. Ze lachten, zongen en hadden duidelijk nog veel plezier, maar helaas voor ons (de bananenaangevers vandaag) helemaal geen honger. Net als de rest. Paul en ik gingen weer met drie trossen bananen naar huis... Daarna kwam Tom voorbij. Die keek alsof hij het moeilijk had, maar hij liep toch nog heel mooi, hoor. Volgens ons deed hij alsof hij het zwaar had, maar daar geloofden we niks van (anders pak je toch een banaatje?). De bevestiging kregen we toen we later hoorden dat Tom binnen de 4 uur gefinisht was. Die heeft nog flink doorgelopen het laatste stuk. Knap! Helemaal knap vonden we Joke. Die liep werkelijk nog veel ontspannender dan Lorna Kiplagat vandaag. Zelfs na 38 km had ze nog geen gelaatsuitdrukking van: ben ik er bijna?. Eerder iets van: Jammer dat ik er al bijna ben, het gaat zo lekker. Dus zij wilde ook al geen banaantje van ons. En toen Joke voorbij was, kwam daar good-old Sjef ook nog langs in zijn tigste marathon. Fantastisch dat hij er wéér één aan zijn imposante lijst van gelopen marathons heeft toegevoegd. Daarna was het met de Kombijers gedaan, we hebben ze niet zien finishen. Maar Paul en ik zijn gebleven tot en met de bezemwagen. Je wilt gewoon niet weten wat er nog langskomt na 5 uur! Paul en ik waren zo"n beetje de laatste toeschouwers in het Kralingse Bos en we hebben vooral de laatste anderhalf uur onze handen stukgeklapt en onze kelen schor gebruld. Dat was echt nodig hoor. Die stakkers die niet bij Kombij trainen, die hadden het vandaag werkelijk weer heel moeilijk na 30 km. Het is toch wel eens "leuk" om te zien wat er met een mens kan gebeuren die duidelijk niet genoeg getraind heeft voor een marathon. We hebben er ver achter de Kombijers heel veel zien strompelen (tja, er is toch geen beter vermaak dan een zeker leedvermaak...)
Juist als je ziet wat er nog achteraan komt, zijn we nog trotser op de fantastische prestaties van onze clubgenoten. Chapeau voor de Kombijers! Wel een laatste persoonlijke verzoek aan de lopers: neem de volgende keer als je me ziet gewoon dat banaantje van me aan, en smijt hem eventueel na 100 meter weer weg of geef "m weg, want dan heb ik achteraf tenminste niet het gevoel dat ik daar voor Jan met de korte achternaam (of Daan Banaan) heb staan zwaaien met die heerlijke kromme goudgele rakkers.
Allemaal van harte gefeliciteerd en nu lekker lang nagenieten van je prestatie!
Groetjes, Jan Mulder"