Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee in Oostenrijk 28 januari 2005

"Trainster" Agnes Weel en Theo Woldberg schaatsen als enigen 200km.

Vanochtend om 07.00 uur ging bij een temperatuur van -18 graden de eerste grote toertocht van start. Goed ingepakt en voorzien van brillen gingen de ongeveer 1250 deelnemers, waaronder 4 Kombijers en 1 Phanos-atleet, in het donker de eerste ronde in. Gedurende de ochtend kwam de zon af en toe door de wolken en dat maakte de omstandigheden ideaal. Wel bleef de temperatuur laag: -9 graden.
Agnes, de meest ervaren schaatser, slaagde er samen met Theo Woldberg in om de volledige afstand te volbrengen. Haar supersnelle eindtijd was goed voor een 21ste plek bij de dames. Theo deed er meer dan een uur langer over.
Waarschijnlijk vanwege de temperatuur zijn de overigen niet zo ver gekomen. Phanos-atleet Ron Jansen hield het na 6 ronden voor gezien. André v.d. Veen stapte na 5 rondjes van het ijs. En Marijke, die maar 4 rondjes zou/wilde schaatsen, deed dat dan ook.
Een persoonlijk verslag van één van de deelnemers volgt hieronder:

Weissenseeërs schaatsen 775 km
Tijdens de eerste alternatieve elfsteden toertocht van 2005 op de Weissensee, voltooiden Agnes, Theo, Ron, Marijke en André totaal 31 ronden op vrij goed ijs, maar met vele verraderlijke scheuren.
Om zeven uur ’s morgens bij een temperatuur van -18 C˚ en windstil weer vertrokken we in het donker. Voorzichtig schaatsend, lichtelijk wijdbeens, want de scheuren waren nog niet te zien. Agnes ondervond dat al na een paar honderd meter toen ze hard op haar kin onderuit ging. Theo viel in de eerste ronde zelfs vier maal. Ron had dubbele zichtproblemen. Omdat hij bang was dat het enige stuk blote huid zou bevriezen, had hij zijn neus in de skibril gepropt. Die besloeg èn bevroor aan de binnenkant. Als een blinde schaatste Ron de eerste ronde.
De zon kwam al gauw op maar de eerste twee ronden bleef het koud en je zag geregeld schaatsers hun armen bewegen om warme handen te krijgen. Opvallend voor mij (André) was het aantal valpartijen. Als je in een groep van twintig à dertig schaatsers reed, viel er gemiddeld elke vijf minuten wel iemand. Soms behoorlijk hard. Maar ik heb me laten vertellen dat het meeviel; een paar jaar geleden – bij slecht ijs – vlogen twee medicopters voortdurend af en aan. Nu hoefde maar één gevallene met een helikopter te worden opgepikt.
Met de vroege valpartij en de kou had Agnes een valse start. Haar eerste ronden gingen moeilijk. Ook Theo vond het moeilijk in de eerste ronden het juiste tempo te vinden. Marijkes eerste vijftig kilometers gingen volgens schema en Ron kon iets meer tempo maken toen hij zicht op de baan kreeg. In de tweede ronde haalde hij Marijke in. Ikzelf geloofde mijn tussentijd na 50 km niet, zo gemakkelijk ging het.
Gelukkig kon Agnes na twee ronden een door waterkruiken verwarmde sjaal en muts omdoen. Dit gaf haar een mentale stimulans. Ze haalde al snel Theo in en stoomde in een verbluffend constant tempo door. Theo had ook zijn tempo gevonden, namelijk die van de Wessels groep. Het bedrijf Wessels uit Zeist heeft al jaren een grote bedrijfsschaatsploeg – met eigen verzorgingspost – die als een magneet werkt op andere schaatsers.
Marijke begon het moeilijk te krijgen in de derde ronde en toen in de vierde ronde de wind wat opstak, begon haar tocht een marteltocht te worden. Gelukkig stond bijna elke ronde Lieneke (mijn vrouw) bij het 17 km punt. Met een witte ijsmuts en witte handschoenen herkenden wij haar vanaf meer dan een kilometer al. Zij moedigde ons aan en gaf de tussenstanden door.
Halfweg de tocht lag ik ver onder mijn verwachte tussentijd en tijdens een drink-, eet-, en plaspauze rekende ik uit dat ik zo schaatsend, voor donker binnen zou zijn. Maar ik had buiten de waard gerekend. Of beter: buiten de rug gerekend. Tijdens de vijfde ronde begon ik last van mij rug te krijgen; in het tweede deel van die ronde moest ik zo vaak recht overeind om mijn rug te strekken dat ik besloot na de vijfde ronde te stoppen. Het was toen even voor één uur en ik was de eerste die ermee ophield. Ongeveer tien minuten na mij kwam Marijke zwoegend, maar voldaan over de meet; haar doel had ze gehaald, 100 km in iets meer dan zes uur.
Nadat Marijke en ik gedoucht hadden gingen we met zijn drieën naar de finish om de rest aan te moedigen en te zien finishen. Ron was al die tijd gestaag doorgegaan, maar gemakkelijk was het nooit. Last van de kou, niet in een lekker tempo komen en voortdurend geconcentreerd om niet te vallen. Het was kwart over vier toen Ron na 150 km en ruim negen uur schaatsen het welletjes vond.
Diesel Agnes had de laatste vijftig kilometers een maatje gevonden; een garagehouder uit Akersloot, die – alsof het niks is – een paar dagen eerder de snelle toertocht (ook 200 km) ook al had gereden.
Hand in hand met de handen omhoog kwamen ze over de meet. Zo hoor je een elfstedentocht te beëindigen! Bravo, Agnes!
Was Agnes nog met licht geëindigd, het bleek al gauw dat dat Theo niet zou lukken. Kort na vijven werd het donker en wij trachten de horizon af te zoeken naar de Wessels groep, waarin we Theo verwachten. Maar net door kwart voor zes dook hij op. Hij had zich losgereden van de Wesselenaren en eindige ruim voor hen. Uitgewoond, met (te) koude voeten, maar supervoldaan gleed Theo door de finish direct opgevangen door Agnes en Marijke. Theo, een geweldige prestatie, klasse!
Als groep hebben we onze Weissensee-ervaring nog niet geëvalueerd, maar ik vermoed zo dat dit niet de laatste keer was, dat een groep Kombijers (met Ron’s aanvulling) in Oostenrijk geschaatst heeft.
André van der Veen