20e Dam tot Damloop zondag 19 september 2004

Veel persoonlijke records voor Kombijers bij gezellige Dam tot Damloop

Een groot aantal Kombijers liep deze 20e editie mee. Vergeleken met vorig jaar was het weer werkelijk fantastisch voor de lopers. Een lekker zonnetje, wel veel wind, maar die stond vrij gunstig. Het was zeker niet zo benauwd als vorig jaar. Er zijn dan ook veel goede tijden gelopen. Hanneke v.d. Velde, Paul Bakker, André Boom en Andy Foe Rien Beekman en Ineke Brouwer hebben in ieder geval een PR gelopen.

Het relaas van André Boom die 16,1 km liep: "Het was goed loopweer, dus zullen veel mensen wel een goede tijd hebben gelopen. Ik hoorde dat Paul er in geslaagd is een nieuw PR te lopen in een mooie tijd. Het blijkt dat ik zelf ook mijn PR met bijna 1 minuut verbeterd heb, sinds vandaag staat dat op 1:13:45 . Dit jaar ben ik voor het eerst in het wedstrijdvak gestart; het grote voordeel is dat je dan niet in het gedrang bij de tunnel komt, vorig jaar heb ik daar zelfs nog een tijdje in een lopersfile gestaan, toen deed ik meer dan 5 minuten langer over de Dam tot Dam."

Jenny had vandaag haar dag niet en moest "haar vaste loopmaatje" Joke laten gaan. Hanneke viel nog met haar vierde plek in de prijzen.
Els kon, ondanks haar val een week geleden, met haar derde plek het laagste treetje van het podium betreden, en was erg tevreden met haar eindtijd. Ook Paul Bakker kon zijn geluk niet op. Gehaasd door maatjes Jaap en Jan, liep Paul een schitterende wedstrijd over 10 mijl, waarin hij na een klein dipje halverwege de race, een werkelijk fantastisch eindschot liet zien. Dit belooft veel goeds voor de marathons van Amsterdam en New York later dit najaar.

Op de 7 km liep Ineke Brouwer (alweer) een persoonlijk record. Haar verslag van de wedstrijd:
"Ik ben dik tevreden! Zondag 19 september 2004 Dam tot Damloop:
Ingeschreven voor de 7 kilometer. Start om even 12.00 uur.
Het weer zat ons weer eens mee. Een lekkertje zonnetje met een beetje wind. Na wat inlopen naar de start. Daar kwam ik de zus van (geloof ik) Jaqueline tegen. Ik schaarde me tussen de menigte. Ik ben bewust wat achteraf gaan staan. Dit zou goed voor mijn motivatie zijn (tenminste dat had ik onlangs in het blad Runnersworld gelezen).
Zo kreeg ik de kans om mensen in te halen.Dit was inderdaad het geval. Dit werkte erg stimulerend. Ik liep na 3 kilometer op 15.57. Als ik dit vol zou kunnen houden, zat er mogelijk wederom een PR in. Vorig jaar liep ik namelijk 38.52. Het ging erg goed en het tempo bleef gelijkmatig. Onderweg nog even denken aan de instructies die
tijdens de les worden gegeven: knieën omhoog en ontspannen lopen!
Het was weer erg gezellig onderweg. Veel muziek en een hoop publiek.
Uiteindelijk finishte ik in 37.10 (dus wederom een PR). Ik was zeer tevreden! Toen ik huiswaarts ging, zag ik de lopers van de 16 km voorbijkomen. Volgend jaar ga ik het toch ook proberen!"


Uiteraard stonden er ook weer Kombij-supporters aan de kant.

Ten slotte nog een bijdrage van Rieta Mulder, de zus van Jan, Heleen en Regien, die behalve muzikaal ook al aardig loopverslaafd is. Zij liep de Damloop ook en bracht het volgende persoonlijke verslag uit:

"Koorzang versus Damloop.

Op gevleugelde voeten, dat zing ik samen met de Cantorij Monnickendam tijdens de kerkdienst in de Opstandingskerk op zondag 19 september 2004. We maken over deze voeten tijdens de repetitie een grap en de tekst blijft bij me hangen.
’s Middags zingen de trouwe cantorijleden in Swaensborch, een verzorgingshuis, een marathon aan oude liederen van o.a. Johan de Heer, maar ik ren op gevleugelde voeten de Dam tot Damloop in 1 uur en 48 minuten. Wat een happening.
Dertigduizend lopers gaan mij voor. Deze zondag is gewijd aan de vrede en iets vreedzamers dan 30.000 hijgende, zwetende, zwoegende en doorzettende lopers kan ik me niet voorstellen. Ook de toeschouwers langs de weg maken geen ruzie, maar bieden ons water, sinaasappelpartjes of muziek aan. Uitgevallen of beblaarde lopers worden liefderijk opgevangen door de vele vrijwilligers. Het weer werkt mee en een frisse wind met vrolijke wolken is het gevolg.
Km 1:
Als laatste gestart, wat een zorgen om op tijd te komen door uitval van de tunnel. Haha, straks loop ik er zelf in, was deze reis niet voor niets. Wollie van de Rabobank en haar man uit Monnickendam nemen mijn bagage mee naar Zaandam.
Hup, daar gaan we de tunnel in. De lopers klappen en joelen, wat leuk. Ik klap en joel mee. Lekker naar beneden, laat je maar vallen.
Km 2:
Ik hoor gebliep, kijk om me heen en ik zie een jongen verbaasd kijken naar zijn hartmeter. “Snap je het?” vraag ik. “Nee”, is het antwoord. “Geeft niks, ik help je wel”, en ik pas me aan het tempo van zijn hartmeter. Het vele gebliep komt door het stijgen, we gaan de tunnel uit.
Km 3:
“Hoe heet je”, vraag ik de jongen. Ruud is zijn naam en we rennen zij aan zij.
He, daar zit familie Gutter van de Bakkerij op de betonnen rand van de snelweg. Zwaaien en groeten en weg ben ik. Op de brug bij de Haviksweg staan Wollie en haar man me aan te moedigen. Ik bedank ze en door maar weer.
Km 4:
Ik ga toch niet te hard? Mijn doel is gewoon fit aankomen en de poedelprijs winnen. Weer geblieb. “We gaan te hard, afremmen.” Ruud neemt wat kleinere passen. Hij komt uit Alkmaar en heeft weinig getraind door zijn nieuwe baan, zegt hij.
He, daar zit Truida op haar tuinstoeltje. Leuk om een mede-student van 30 jaar geleden te zien. Truida staat verbaasd op als ik haar naam roep. Ze zal me vast van de week bellen.
Km 5:
Ik weet niet hoe de hartmeter staat afgesteld, maar ik loop lekker en ik geniet van de toeschouwers en de muzikanten langs de route. Ruud krijgt het advies van me om bij de waterpost te blijven staan om te drinken. Hij doet het, net als ik. Trouwe maatjes zijn we zo.
We zijn alweer op weg. Het lijkt wel sneeuw op de grond, zoveel witte bekertjes.
Km 6:
Een mooi stukje Landsmeer. Ruud is verbaasd dat ik de route zo goed ken. Ja, het is mijn vierde keer. Ik heb ervan geleerd: ga niet te snel van start, dan ben je op als het zwaarste stuk nog moet komen. Voor mij is dat na de 10 kilometer.
Een agent langs de route grapt erop los en vermaant ons om aan te sluiten, want er is een gat ontstaan tussen het peleton en de achterhoede. Doen we mooi niet.
Km 7:
De Landsmeerderdijk. Zo mooi, die blauwe luchten, witte wolken en groene huizen. Waar een mens al niet van kan genieten onder het lopen.
Km 8:
“Kijk, de lantarens hebben gekleurde ballonnen op hun kop.”
“Hu?” Ruud schrikt op en kijkt omhoog. Hij staarde verbeten naar het asfalt.
Het is een vrolijk gezicht. Jammer, de gekleurde lantarens zijn op.
Het geblieb is al een tijd verdwenen. Wat blijkt? Ruud heeft de meter uitgedaan, dan kan hij harder rennen.
Km 9:
De Molenwijk. Mijn collega Mariska speelt hier op de hoek in een orkest. Waar zit ze? Ik ren er naar toe en roep haar naam. Altijd hetzelfde met Mariska. Ze zit met de hobo tussen de knieën in d’r tas te graaien. Als ze omhoog komt en me ziet ben ik alweer bijna de bocht om. Jammer, niet het orkest horen spelen, ze beginnen net aan een nieuw nummer.
Wat gaat het lopen deze keer lekker. Dat komt vast door Ruud, mijn mascotte.
Km 10:
Ruud heeft het zwaar, hij zweet en wordt witter om de neus. Als hij zijn meter aanzet hoor ik veel geblieb. Ja hoor, we gaan te hard.
We lopen nu langs de snelweg. Er is niet veel gepraat meer van de lopers. We komen aan het taaie stuk. We gaan mensen inhalen. Een goed gevoel geeft dat, vol leedvermaak….
Alweer een bekende langs de baan. Een mede-renner uit Monnickendam. Hij maakt een foto van ons. Gelukkig gaan we allemaal blij kijken. Het is een happening niet waar? Maar als je die verbeten renners ziet dan geloof je dat niet van die happening.
Km 11:
Hallo, mijn broer Jan staat op een dijkje. Hij ziet er fit uit. Natuurlijk, hij is uren eerder gestart en staat mij nu aan te moedigen met zijn loopvrienden Jaap en Paul. Zijn tijd is 1 uur 11. Bazen boven bazen. Een poedelprijs-beleid is niet zijn uitgangspunt. Weer een waterpost. Drinken maar.
Km 12:
Om ons heen vallen de mensen bij bosjes uit. Veel zweet en wandelaars. Ik moedig een toeschouwer aan. Ze zit zo stilletjes in slaap te vallen.
Km 13:
Nog maar 3 kilometer. Ik probeer wat te versnellen, maar val al gauw terug in mijn rustige tempo. Ruud loopt dapper naast me. Hij wil de Damloop halen, maar het valt hem niet mee.
Km 14:
De dijk in Zaandam. We zijn er bijna. Aan de kant, want er komt een ambulance met hoge snelheid langs gezoefd. Is er een hartstilstand? Bijna niet mogelijk met al die hartmeters.
Km 15
We worden nu ingehaald door een paar frisse jonge renners. Dat kan ik best verdragen. De inhalers moeten niet van mijn leeftijd zijn, want dan krijg ik achtervolgingsdrang. Ruud moedigt mij aan om sneller te gaan, maar dat lukt niet en ik wil ook niet.
Km 16
Ruud haakt even af, hij heeft het moeilijk. De laatste 500 meter komt hij weer bij mij. Samen uit en samen thuis. Handen in de lucht, een kleine eindsprint en dan op de mat en een medaille om.
Wat een leuk loopfeest.

Dochter Karlien en nicht Carla wachten me op. “Ma” zegt Karlien,”Wat loop je lekker!”
In het station zie ik een witte Ruud bij zijn familie staan. Hij is “kapot”. Hij bedankt me om mijn support. Ik vertel hem maar niet dat hij mijn mascotte is geweest. In plaats van dirigent Ruud en diens tempo, heb ik vanmiddag damloper Ruud en het tempo van de hartmeter gevolgd."